Ruta circular de los Infiernos-Ibones Azules-Bachimañaa

Wegbeschreibung

Ruta circular de los Infiernos-Ibones Azules-Bachimañaa to jedna z najpiękniejszych i najbardziej różnorodnych tras pieszych w całych Pirenejach, położona w sercu francuskiego regionu Oksytanii, w Parku Narodowym Pirenejów. Rozpoczyna się w malowniczej dolinie Marcadau, która słynie z krystalicznie czystych potoków i dzikiej przyrody. Trasa o długości 11,15 km i przewyższeniu 0 m (w rzeczywistości jest to pętla z niewielkimi, ale ciągłymi zmianami wysokości, które jednak nie przekraczają 200 m) prowadzi przez trzy spektakularne jeziora: Infiernos, Azules i Bachimañaa. Szlak ma stopień trudności średni, co oznacza, że jest odpowiedni dla osób z podstawowym doświadczeniem górskim i dobrą kondycją fizyczną. Wędrówka trwa zazwyczaj 4-5 godzin, w zależności od tempa i liczby postojów, a jej największym atutem jest niesamowita różnorodność krajobrazów – od zielonych łąk po surowe, skaliste zbocza i turkusowe wody górskich jezior.

Start trasy znajduje się na parkingu przy schronisku Refuge Wallon-Marcadau, położonym na wysokości około 1600 m n.p.m. Droga do schroniska wiedzie przez malowniczą dolinę Marcadau, którą można dojechać samochodem z miejscowości Cauterets. Już od pierwszych kroków czuć magię tego miejsca – powietrze jest rześkie, a w tle słychać szum potoku Marcadau. Szlak początkowo wiedzie łagodnie w górę, mijając drewniane mostki i niewielkie wodospady. Po około 30 minutach docieramy do rozwidlenia, gdzie skręcamy w lewo, kierując się w stronę jeziora Lac d'Infiernos. Ta część trasy jest bardzo przyjemna, prowadzi przez otwarte przestrzenie z widokiem na ośnieżone szczyty, takie jak Vignemale (3298 m n.p.m.) – najwyższy szczyt francuskich Pirenejów. Warto zatrzymać się na chwilę, aby podziwiać panoramę i zrobić zdjęcia.

Pierwszym głównym punktem na trasie jest Lac d'Infiernos (Jezioro Piekieł), położone na wysokości około 2000 m n.p.m. To jezioro o głębokiej, szmaragdowej barwie, otoczone stromymi zboczami i piargami. Nazwa „Infiernos” pochodzi od gorących źródeł, które znajdują się w okolicy – woda w jeziorze jest zaskakująco ciepła jak na tę wysokość, co sprawia, że w upalne dni kąpiel jest niezwykle przyjemna. Wokół jeziora rosną rzadkie gatunki roślin alpejskich, takie jak szarotka alpejska i goryczka, a w wodzie można dostrzec pstrągi. To idealne miejsce na krótki odpoczynek i regenerację sił przed dalszą wędrówką. Z jeziora roztacza się widok na masyw Vignemale, który dominuje nad okolicą.

Kontynuując trasę, kierujemy się w stronę jezior Ibones Azules (Błękitne Jeziora). Szlak prowadzi przez skaliste zbocza, które wymagają ostrożności, zwłaszcza po deszczu. Po około 45 minutach marszu docieramy do pierwszego z nich – Lac Azul. To małe, ale niezwykle malownicze jezioro o intensywnie niebieskiej barwie, która wynika z obecności drobnych cząstek mineralnych w wodzie. Kolejne jezioro, Lac Bleu, jest większe i bardziej rozległe, a jego wody mienią się odcieniami turkusu i błękitu. Wokół jezior można spotkać dzikie zwierzęta, takie jak kozice pirenejskie (izard) i świstaki, które często dają się obserwować z bliska. Warto zabrać lornetkę, aby podziwiać te stworzenia w ich naturalnym środowisku. Ta część trasy jest szczególnie fotogeniczna, więc aparat powinien być zawsze pod ręką.

Kolejnym etapem jest przejście do systemu jezior Bachimañaa, które składają się z dwóch głównych zbiorników: Lac de Bachimaña Alto i Lac de Bachimaña Bajo. Szlak prowadzi przez polodowcowe moreny i łąki alpejskie, gdzie wiosną i latem kwitną dziesiątki gatunków kwiatów, w tym dzwonki, pierwiosnki i sasanki. Jeziora Bachimañaa są otoczone przez strome, skaliste szczyty, które tworzą dramatyczny krajobraz. Woda w jeziorach jest krystalicznie czysta, a w słoneczne dni odbija się w niej niebo, tworząc niesamowity efekt lustra. To doskonałe miejsce na dłuższy postój i piknik. W okolicy znajduje się również małe schronisko (Refuge de Bachimaña), które oferuje proste posiłki i noclegi, ale wymaga wcześniejszej rezerwacji.

Przyroda wokół trasy jest niezwykle bogata i zróżnicowana. W niższych partiach dominują lasy sosnowe i świerkowe, które przechodzą w łąki alpejskie z bujną roślinnością. W wyższych partiach spotkamy typowo górskie gatunki, takie jak kosodrzewina, mchy i porosty. Fauna reprezentowana jest przez kozice pirenejskie, świstaki, sępy płowe, orły przednie i rzadkie gatunki ptaków, jak głuszec. W jeziorach żyją pstrągi, a w potokach można dostrzec wydry. Warto pamiętać, że Park Narodowy Pirenejów jest obszarem chronionym, więc obowiązuje zakaz zbierania roślin i niepokojenia zwierząt. Każdy turysta powinien zachować ciszę i szacunek dla natury.

Porady dla turystów są kluczowe dla bezpieczeństwa i komfortu wędrówki. Przede wszystkim należy założyć solidne buty trekkingowe z dobrą przyczepnością, ponieważ szlak miejscami jest kamienisty i śliski. Koniecznie zabierzcie ze sobą mapę lub aplikację GPS, ponieważ w wyższych partiach szlak bywa słabo oznakowany. Pogoda w górach zmienia się gwałtownie – nawet w lipcu może spaść śnieg lub wystąpić gęsta mgła, dlatego w plecaku powinny znaleźć się ciepła kurtka, czapka i rękawiczki. Woda z potoków i jezior jest czysta, ale zaleca się zabranie filtra lub tabletek do uzdatniania. Pamiętajcie też o kremie z filtrem UV i okularach przeciwsłonecznych – promieniowanie w górach jest bardzo silne. Jeśli planujecie dłuższy pobyt, warto zarezerwować nocleg w schronisku Wallon-Marcadau lub Bachimaña z wyprzedzeniem, szczególnie w sezonie letnim.

Podsumowując, Ruta circular de los Infiernos-Ibones Azules-Bachimañaa to trasa, która zachwyca na każdym kroku – od turkusowych jezior, przez dziką przyrodę, po panoramiczne widoki na najwyższe szczyty Pirenejów. Jest to idealna propozycja dla osób szukających umiarkowanego wyzwania fizycznego w otoczeniu nieskażonej natury. Dzięki swojej pętlowatej formie nie trzeba wracać tą samą drogą, co dodaje uroku i różnorodności. To miejsce, które na długo pozostanie w pamięci każdego miłośnika górskich wędrówek. Zachęcam do odwiedzenia tego zakątka Francji – gwarantuję, że nie pożałujecie!