Carenejant Collserola

Wegbeschreibung

Carenejant Collserola to niezwykle wymagająca, 28,3-kilometrowa trasa trekkingowa o charakterze pętli, która wiedzie przez malownicze, choć często niedoceniane, pasmo górskie Collserola w południowej Francji, tuż za granicą z Hiszpanią. Choć przewyższenie techniczne wynosi 0 metrów, co na pierwszy rzut oka może sugerować łatwy spacer, w rzeczywistości jest to szlak o średnim stopniu trudności. Wynika to z długości dystansu, urozmaiconego podłoża – od kamienistych ścieżek, przez piaszczyste trakty, po strome, choć krótkie, podejścia i zejścia – oraz konieczności dobrego zarządzania energią i nawodnieniem. Trasa nie oferuje spektakularnych różnic wysokości, ale jej monotonna długość i zmienna nawierzchnia stanowią wyzwanie dla kondycji i koncentracji.

Szlak rozpoczyna się w niewielkiej miejscowości Carenejant, położonej u stóp masywu. Pierwsze kilometry prowadzą przez gęste, śródziemnomorskie lasy dębowe i sosnowe, gdzie w powietrzu unosi się zapach żywicy i tymianku. Ścieżka jest szeroka i dobrze oznakowana, co pozwala na płynne tempo. Po około 5 km trasa skręca w wąski, kamienisty przesmyk, który wspina się łagodnie w kierunku pierwszego punktu widokowego – Col de la Creu. To miejsce oferuje panoramę na dolinę rzeki Tech oraz, przy dobrej widoczności, na ośnieżone szczyty Pirenejów. To idealny moment na krótki postój i dokumentację fotograficzną.

Kolejny odcinek, liczący około 8 km, to prawdziwy test wytrzymałości. Trasa wiedzie przez otwarte, skaliste zbocza porośnięte krzewami makii i lawendy. Latem słońce operuje tu bezlitośnie, dlatego niezbędne jest zabranie nakrycia głowy i dużej ilości wody. Mimo braku przewyższenia, teren jest pofałdowany – ciągłe, niewielkie wzniesienia i obniżenia zmuszają do ciągłej zmiany tempa. W oddali widać charakterystyczne, wapienne turnie, które są domem dla sępów płowych i orłów przednich. To dziki, surowy krajobraz, który nagradza ciszą i poczuciem odosobnienia.

W połowie trasy, około 14. kilometra, szlak wkracza w rezerwat przyrody Vall de la Farga. To obszar o wyjątkowej wartości ekologicznej, gdzie zachowały się starodrzewy bukowe i dębowe, a w wilgotnych wąwozach rosną paprocie i mchy. Przechodząc przez ten fragment, warto zwrócić uwagę na ślady dzikiej zwierzyny – dzików, saren, a nawet rzadkich żbików. Rezerwat jest również miejscem występowania wielu gatunków storczyków, które kwitną wiosną, tworząc kolorowe plamy na tle zieleni. To najbardziej malownicza i chłodna część szlaku, idealna na dłuższy odpoczynek i regenerację sił.

Po opuszczeniu rezerwatu trasa ponownie nabiera charakteru bardziej eksponowanego. Przez następne 6 km ścieżka wiedzie grzbietem wzgórza Serrat del Ginebre, skąd roztacza się widok na cały masyw Collserola oraz, przy bezchmurnej pogodzie, na Morze Śródziemne. To odcinek, na którym wiatr bywa porywisty, dlatego warto mieć ze sobą wiatrówkę. Nawierzchnia staje się bardziej żwirowa i śliska, co wymaga ostrożności, szczególnie podczas zejść. Mimo że przewyższenie techniczne wynosi 0 m, to właśnie tutaj wiele osób odczuwa zmęczenie z powodu ciągłego balansowania na nierównym podłożu.

Ostatnie 8 km to stopniowe opadanie w kierunku punktu startowego. Trasa prowadzi przez lasy dębowe i łąki, gdzie wiosną pasą się stada owiec. Szlak jest dobrze widoczny, ale miejscami porośnięty gęstymi krzewami jeżyn, które mogą utrudniać przejście. Warto zaopatrzyć się w długie spodnie i rękawice, aby uniknąć zadrapań. W tej części szlaku znajduje się kilka źródełek, ale ich przepływ jest sezonowy – latem mogą być wyschnięte. Dlatego nie należy polegać wyłącznie na naturalnych punktach czerpania wody.

Podsumowując, Carenejant Collserola to trasa dla osób o dobrej kondycji i doświadczeniu w długich marszach. Mimo braku dużych przewyższeń, wymaga solidnego przygotowania logistycznego. Zalecam zabranie minimum 3 litrów wody na osobę, zapasowych baterii do latarki czołowej (w razie opóźnień), kremu z filtrem UV oraz mapy topograficznej, gdyż oznakowanie bywa miejscami nieczytelne. Najlepszym okresem na przejście jest wiosna i jesień, gdy temperatury są umiarkowane. Szlak oferuje niezapomniane widoki, kontakt z dziką przyrodą i satysfakcję z pokonania długiego dystansu w jednym z najpiękniejszych zakątków francuskiego zaplecza Pirenejów.