GR 177 Ronda del Moianès - Etapa 4

Wegbeschreibung

Witaj na czwartym etapie GR 177 Ronda del Moianès, trasie, która jest prawdziwą perełką dla miłośników pieszych wędrówek w sercu Katalonii. Ten 20,5-kilometrowy odcinek, oznaczony jako średnio trudny, prowadzi przez malownicze krajobrazy regionu Moianès, gdzie czas płynie wolniej, a natura zachwyca swoją dzikością. Mimo że przewyższenie wynosi 0 metrów w danych technicznych, w rzeczywistości trasa oferuje delikatne, ale stałe falowanie terenu, co sprawia, że jest to wymagający spacer po pagórkowatym płaskowyżu. Przygotuj się na dzień pełen kontrastów – od suchych, kamienistych ścieżek po bujne, zielone lasy dębowe. To etap, który wymaga dobrej kondycji i odpowiedniego przygotowania, ale nagrodzi cię niezapomnianymi widokami i poczuciem głębokiego kontaktu z przyrodą.

Trasa rozpoczyna się w urokliwej wiosce Moià, która jest sercem regionu Moianès. Z samego rana, gdy powietrze jest jeszcze rześkie, wyruszamy na południowy wschód, opuszczając zabudowania i zagłębiając się w krajobraz rolniczy. Pierwsze kilometry prowadzą przez pola uprawne i łąki, gdzie w oddali widać sylwetki masztów energetycznych, które są charakterystycznym elementem tego płaskowyżu. Szlak jest dobrze oznaczony czerwono-białymi znakami GR, co ułatwia nawigację. Po około 3 kilometrach docieramy do Font de la Rovira – źródła otoczonego kamiennym murem, idealnego miejsca na krótki postój i uzupełnienie zapasów wody. To tutaj po raz pierwszy czujemy prawdziwy klimat Moianès – surowy, ale niezwykle malowniczy.

Kontynuując wędrówkę, wchodzimy w gęste lasy dębu ostrolistnego i sosny, które stanowią dominujący element tutejszej flory. Ścieżka wije się między skałami, a w powietrzu unosi się zapach żywicy i wilgotnej ziemi. Warto zwrócić uwagę na liczne masy skalne i formacje geologiczne, które są świadectwem dawnej działalności wulkanicznej w tym regionie. Po około 8 kilometrach docieramy do Collet de la Baga – przełęczy, z której rozpościera się panoramiczny widok na dolinę rzeki Congost. To doskonałe miejsce na dłuższy odpoczynek i zrobienie zdjęć. Pamiętaj, aby mieć przy sobie lornetkę, ponieważ często można tu zaobserwować ptaki drapieżne, takie jak myszołowy czy pustułki.

Następny odcinek trasy to prawdziwy test wytrzymałości. Szlak prowadzi przez otwarte, nasłonecznione tereny, gdzie w letnie dni temperatura może sięgać nawet 35 stopni Celsjusza. Mijamy ruiny starych kamiennych domów i suchych murów, które są niemymi świadkami dawnego życia na tych ziemiach. W okolicy Puig de la Creu (wysokość około 800 m n.p.m.) znajdujemy kolejne źródło – Font de la Teula, które jest często wyschnięte w okresie letnim, dlatego nie należy na nim polegać. To miejsce jest również doskonałym punktem widokowym na masyw Montserrat, który majaczy na horyzoncie w pogodne dni. Zachęcam do zrobienia przerwy i delektowania się ciszą, przerywaną jedynie szumem wiatru i cykaniem świerszczy.

Po pokonaniu około 15 kilometrów wkraczamy w obszar Bosc de la Riera – gęstego lasu mieszanego, gdzie dominują buki i dęby. To najbardziej zielona część etapu, oferująca przyjemny cień i wilgotniejsze powietrze. Ścieżka staje się bardziej kamienista i miejscami wąska, co wymaga ostrożności, szczególnie po deszczu. W lesie można natknąć się na ślady dzików i saren, a przy odrobinie szczęścia – zobaczyć kuny leśne. To idealne miejsce na obserwację przyrody i zbieranie grzybów jesienią, ale pamiętaj, że niektóre gatunki są chronione. Warto mieć ze sobą atlas grzybów, aby uniknąć pomyłek.

Ostatnie 5 kilometrów to stopniowe opadanie w kierunku końcowego punktu etapu – Castellcir. Trasa prowadzi przez malownicze wąwozy i obok starych młynów wodnych, które niegdyś napędzały koła młyńskie. W okolicy Salt de la Móra znajduje się niewielki wodospad, który po deszczach prezentuje się imponująco. To świetne miejsce na ochłodę i uzupełnienie energii przed finiszem. Wchodząc do Castellcir, mijamy zabytkowy kościół Sant Pere de Castellcir z XII wieku, który jest jednym z najcenniejszych zabytków romańskich w regionie. To doskonały moment, aby zrobić pamiątkowe zdjęcie i poczuć dumę z ukończenia tego wymagającego odcinka.

Z punktu widzenia logistycznego, etap ten jest dobrze skomunikowany – zarówno Moià, jak i Castellcir mają przystanki autobusowe, co ułatwia powrót. Polecam jednak zorganizować transport z wyprzedzeniem, ponieważ kursy są rzadkie, szczególnie poza sezonem. W Castellcir znajduje się mały sklep spożywczy i bar, gdzie można kupić wodę i przekąski, ale nie licz na bogatą infrastrukturę. Buty trekkingowe z dobrą przyczepnością są absolutnie niezbędne, podobnie jak zapas wody (minimum 2 litry na osobę) i ochrona przeciwsłoneczna. Mimo że przewyższenie jest zerowe, trasa jest wymagająca ze względu na długość i nierówny teren.

Podsumowując, czwarty etap GR 177 to kwintesencja wędrówki po Moianès – dzikiej, spokojnej i pełnej kontrastów. To nie jest trasa dla początkujących, ale dla tych, którzy szukają autentycznego kontaktu z przyrodą i chcą oderwać się od zgiełku cywilizacji. Polecam rozpocząć wędrówkę o świcie, aby uniknąć południowego słońca i mieć więcej czasu na podziwianie widoków. Pamiętaj, że w regionie Moianès nie ma wielu punktów gastronomicznych, więc prowiant musisz zabrać ze sobą. Ten etap z pewnością dostarczy ci niezapomnianych wrażeń i sprawi, że zakochasz się w katalońskim interiorze. Do zobaczenia na szlaku!