SPHC, étape 03

Wegbeschreibung

Witajcie, miłośnicy górskich wędrówek! Dziś zabiorę Was na trzeci etap legendarnego szlaku SPHC (Sentier de Pays des Hautes Chaumes), który wiedzie przez malownicze połacie francuskich gór. Ten odcinek, o długości 17,20 km i zerowym przewyższeniu, może wydawać się niepozorny, ale kryje w sobie niezwykły urok i wyzwania. To nie jest typowa wspinaczka na szczyt – to podróż przez płaskowyż, gdzie liczy się wytrzymałość, umiejętność czytania terenu i czerpanie radości z każdego kroku. Przygotujcie się na dzień pełen kontrastów: od bujnych łąk po surowe, wietrzne przestrzenie. Trasa ta, choć pozbawiona stromych podejść, wymaga od Was doskonałej kondycji i odpowiedniego przygotowania, ponieważ monotonia płaskiego terenu potrafi być równie wymagająca co strome zbocza.

Stopień trudności tego odcinka określam jako średni, co może zaskakiwać przy zerowym przewyższeniu. Kluczowym czynnikiem jest tutaj dystans – 17,2 km to spory kawałek drogi, który przy stałym tempie marszu zajmie Wam około 5-6 godzin. Do tego dochodzi charakter terenu: będziecie poruszać się głównie po trawiastych ścieżkach, które po deszczu mogą być śliskie i błotniste. Wiatr na otwartych przestrzeniach potrafi być zdradliwy, a brak cienia w słoneczne dni sprawia, że ekspozycja na słońce jest znacząca. Dlatego, mimo braku wysokości, traktujcie ten etap z respektem – to wyzwanie dla ciała i ducha, które nagrodzi Was poczuciem spełnienia.

Przebieg trasy wiedzie przez serce regionu Hautes Chaumes, czyli „Wysokich Łąk”, które są wizytówką tutejszego krajobrazu. Rozpoczynacie w malowniczej miejscowości Col de la Schlucht, skąd kierujecie się na południowy wschód. Ścieżka prowadzi Was przez rozległe, falujące połacie traw, poprzecinane gdzieniegdzie skalistymi wychodniami. Waszymi przewodnikami będą charakterystyczne, drewniane słupki oznakowania SPHC. Po około 5 km natkniecie się na ruiny starych pasterskich szałasów, zwanych chaumes – to doskonałe miejsce na krótki odpoczynek i zdjęcie. Dalej trasa wiedzie wzdłuż grani, skąd rozpościerają się zapierające dech w piersiach widoki na doliny Munster i Lauch.

Charakterystycznym punktem tego etapu jest Le Tanet – niewielkie wzniesienie, które choć nie jest wysokie, stanowi doskonały punkt orientacyjny. To tutaj możecie spotkać pasące się stada krów, które latem wynoszone są na te łąki. Dźwięk ich dzwonków towarzyszyć Wam będzie przez znaczną część wędrówki, tworząc niepowtarzalną, sielską atmosferę. Kolejnym ważnym miejscem jest Lac Blanc – malownicze jezioro polodowcowe, które choć nie leży bezpośrednio na szlaku, warto zobaczyć, robiąc małe zboczenie. Jego turkusowa woda i otaczające je skały to prawdziwa gratka dla fotografów. Pamiętajcie jednak, że to wydłuży Waszą wędrówkę o około 2 km.

Przyroda na tym odcinku jest niezwykle bogata i różnorodna. Wiosną i wczesnym latem łąki pokrywają się kobiercami kwiatów: goryczek, szarotek, dzwonków i wielu innych gatunków alpejskich. To raj dla botaników i miłośników makrofotografii. W powietrzu unosi się zapach tymianku i macierzanki. Z dzikich zwierząt możecie spotkać sarny, jelenie, a nawet kozice, które często pasą się na otwartych przestrzeniach. Uważajcie też na ptaki drapieżne – myszołowy i pustułki krążą nad głowami, wypatrując zdobyczy. Wieczorem, przy odrobinie szczęścia, usłyszycie pohukiwanie puchacza. To dzika, nieskażona cywilizacją kraina, która wymaga od nas szacunku i ciszy.

Porady dla turystów są kluczowe, aby ten etap był bezpieczny i przyjemny. Przede wszystkim: zabierzcie dużo wody – na trasie nie ma źródeł ani punktów z wodą pitną. Minimum 2 litry na osobę to podstawa. Koniecznie spakujcie krem z wysokim filtrem UV, okulary przeciwsłoneczne i czapkę z daszkiem – słońce na wysokości 1200-1300 m n.p.m. jest bezlitosne. Mimo że to trasa płaska, obuwie trekkingowe z dobrą przyczepnością jest niezbędne – śliskie trawy i mokre skały to częste pułapki. W plecaku nie może zabraknąć wiatroszczelnej kurtki, nawet w upalny dzień – wiatr na grani potrafi być porywisty i chłodny. Mapę i kompas lub naładowany GPS – oznakowanie SPHC jest dobre, ale na otwartych przestrzeniach łatwo stracić orientację.

Logistyka tego etapu jest prosta, ale wymaga planowania. Najlepiej rozpocząć wędrówkę wcześnie rano, około 7:00-8:00, aby uniknąć największego upału i mieć czas na ewentualne postoje. Pamiętajcie, że na trasie nie ma schronisk ani bufetów – całe wyżywienie musicie mieć ze sobą. Polecam lekkie, energetyczne przekąski: orzechy, suszone owoce, batony energetyczne. Obiad w plenerze, z widokiem na góry, to jedna z największych przyjemności tej wędrówki. Na koniec dnia dotrzecie do miejscowości Le Markstein, gdzie czekają na Was restauracje i możliwość noclegu. To doskonałe miejsce, aby zregenerować siły przed kolejnym etapem.

Podsumowując, trzeci etap SPHC to niezwykła podróż przez serce Wogezów, która udowadnia, że górska przygoda nie zawsze musi oznaczać wspinaczkę. To wyzwanie dla tych, którzy potrafią docenić subtelne piękno krajobrazu, siłę wiatru i zapach traw. Zerowe przewyższenie nie oznacza zerowego wysiłku – to dzień pełen wrażeń, który wymaga od Was determinacji i dobrego przygotowania. Jeśli szukacie spokoju, kontaktu z naturą i chcecie poczuć się częścią dzikiego, górskiego świata – ten etap jest dla Was. Wyruszcie z uśmiechem, a góry odwdzięczą się Wam niezapomnianymi widokami i poczuciem wolności. Do zobaczenia na szlaku!