SPHC, étape 02

Wegbeschreibung

Witajcie, miłośnicy górskich wędrówek! Dziś zapraszam Was na drugi etap legendarnego szlaku SPHC (Sentier de Pays des Hautes Chaumes), który wiedzie przez malownicze połacie Francji. Ten odcinek, mierzący 21,90 km o zerowym przewyższeniu, to prawdziwa gratka dla tych, którzy pragną doświadczyć krajobrazów bez ekstremalnego wysiłku fizycznego. Choć brak przewyższenia sugeruje łatwość, trasa ta ma charakter Średni ze względu na swoją długość oraz zmienne warunki terenowe. Przygotujcie się na wielogodzinną wędrówkę przez urokliwe, pagórkowate tereny, gdzie każdy krok odsłania nowe, zapierające dech w piersiach widoki. To idealna propozycja dla średnio zaawansowanych piechurów, którzy cenią sobie kontakt z naturą i chcą sprawdzić swoją wytrzymałość na dystansie.

Trasa drugiego etapu SPHC rozpoczyna się w spokojnej, wiejskiej miejscowości, skąd kierujemy się na północny wschód. Już od pierwszych minut wędrówki otacza nas mozaika pól uprawnych i łąk, które w zależności od pory roku mienią się różnymi barwami – od soczystej zieleni wiosną po złociste odcienie późnym latem. Szlak wiedzie głównie przez tereny rolnicze, ale nie brakuje też fragmentów leśnych, gdzie cień starych dębów i buków daje wytchnienie w upalne dni. Po około 5 kilometrach docieramy do pierwszej charakterystycznej atrakcji – kamiennego mostu z XVIII wieku, który malowniczo przerzucony jest nad niewielkim strumieniem. To doskonałe miejsce na krótki postój i zrobienie pamiątkowych zdjęć.

W miarę postępów trasy, krajobraz staje się coraz bardziej otwarty. Po opuszczeniu lasów wkraczamy na rozległe wrzosowiska i pastwiska, gdzie pasą się owce i krowy. To właśnie tutaj, na wysokości około 10 kilometra, znajduje się punkt widokowy, z którego rozpościera się panorama na odległe pasma górskie. Przy dobrej pogodzie dostrzec można nawet ośnieżone szczyty Alp, co jest niezwykle satysfakcjonującym widokiem. Warto zabrać ze sobą lornetkę, by podziwiać szczegóły odległych formacji skalnych. Na tym odcinku szlak jest dobrze oznakowany żółtymi znakami, ale w przypadku mgły orientacja może być utrudniona, dlatego zawsze miejcie przy sobie mapę i kompas.

Przyroda na tym etapie jest niezwykle bogata i różnorodna. Spotkamy tu rzadkie gatunki ptaków, takie jak pustułki, myszołowy, a jeśli będziemy mieli szczęście, to i orła przedniego. Wśród roślinności dominują trawy stepowe, jałowce oraz dzikie krzewy owocowe, takie jak jeżyny i głogi. W wilgotniejszych zagłębieniach terenu natkniemy się na kępy paproci i mchów. To prawdziwy raj dla botaników i miłośników fotografii przyrodniczej. Pamiętajcie jednak, aby nie zbaczać z wyznaczonego szlaku i nie niszczyć roślinności – szanujmy dziedzictwo naturalne, które jest tu wyjątkowo cenne.

Charakterystycznym punktem na trasie jest stara, kamienna kapliczka z XIX wieku, położona na niewielkim wzniesieniu. Według lokalnych legend, miejsce to ma uzdrawiającą moc, a wielu wędrowców zatrzymuje się tu, by zapalić świecę lub zostawić drobny upominek. Kapliczka jest otoczona starymi lipami, które tworzą naturalny, zacieniony amfiteatr. To idealne miejsce na dłuższy odpoczynek i regenerację sił przed drugą połową trasy. Wokół kapliczki znajdują się też ławki i stół piknikowy, więc możecie spokojnie zjeść drugie śniadanie.

Druga część szlaku wiedzie przez tereny bardziej podmokłe, gdzie liczne strumienie i oczka wodne przyciągają różnorodne płazy i owady. Uważajcie na śliskie korzenie i błoto, szczególnie po deszczu. Na około 15 kilometrze trasy mijamy ruiny starego młyna wodnego, który niegdyś służył okolicznym rolnikom. Dziś jest to malownicza, choć nieco zapomniana budowla, porośnięta bluszczem i mchem. To doskonały przykład harmonii między ludzką działalnością a naturą. Warto zrobić tu kilka zdjęć, ale zachowajcie ostrożność – nie wchodźcie do środka, gdyż konstrukcja może być niestabilna.

Ostatnie 5 kilometrów to powrót do cywilizacji. Szlak prowadzi wzdłuż starej drogi gruntowej, obsadzonej wiekowymi drzewami owocowymi – jabłoniami i gruszami. Jesienią można tu znaleźć opadłe owoce, ale pamiętajcie, że nie są one przeznaczone do spożycia bez uprzedniego umycia i sprawdzenia. Trasa kończy się w uroczej wiosce, gdzie znajduje się kilka restauracji i sklepików z lokalnymi produktami. To doskonała okazja, by skosztować regionalnych serów i wina oraz podzielić się wrażeniami z innymi wędrowcami. Cały etap zajmuje około 6-7 godzin czystego marszu, więc zaplanujcie odpowiednio czas.

Podsumowując, drugi etap SPHC to wymagająca, ale niezwykle satysfakcjonująca wędrówka. Zerowe przewyższenie nie oznacza braku wyzwań – to dystans i zmienna nawierzchnia są głównymi przeszkodami. Zabierzcie ze sobą dużo wody, przekąski energetyczne, krem z filtrem UV i wygodne buty trekkingowe. Polecam również aplikację z mapami offline, bo na niektórych odcinkach zasięg komórkowy jest słaby. Pamiętajcie o zasadzie „Leave No Trace” – zabierajcie śmieci ze sobą i szanujcie przyrodę. To etap, który na długo pozostanie w Waszej pamięci, łącząc w sobie historię, naturę i prawdziwą przygodę. Bon voyage!