Tour des Collines de Manosque

Wegbeschreibung

Tour des Collines de Manosque to niezwykle satysfakcjonująca, licząca 54 kilometry pętla rowerowa, która wiedzie przez malownicze wzgórza Prowansji, w sercu regionu Alpes-de-Haute-Provence. Trasa o charakterze szutrowo-asfaltowym, sklasyfikowana jako średnia, jest idealna dla rowerzystów gravelowych i górskich, którzy poszukują kontaktu z dziką przyrodą oraz autentycznym prowansalskim krajobrazem. Mimo że przewyższenie całkowite wynosi 0 metrów w sensie kumulacji podjazdów i zjazdów, trasa charakteryzuje się ciągłymi, łagodnymi falami, co wymaga dobrej kondycji i umiejętności technicznych na luźnych nawierzchniach. Start i meta znajdują się w urokliwym miasteczku Manosque, znanym z lawendy i oliwy z oliwek.

Wyruszając z Manosque, kierujemy się na północny wschód, w stronę masywu Mont d'Or. Pierwsze kilometry prowadzą przez winnice i gaje oliwne, gdzie wiosną kwitną migdałowce, a latem unosi się intensywny zapach tymianku i rozmarynu. Trasa szybko zmienia się w wąskie, szutrowe drogi, wijące się między suchymi kamiennymi murkami – typowymi dla Prowansji. To tutaj zaczyna się prawdziwa przygoda: ciągłe, niezbyt strome podjazdy (ok. 5-8% nachylenia) przeplatają się z szybkimi, technicznymi zjazdami. Po około 10 km docieramy do pierwszego punktu widokowego – Col de la Mort d'Imbert, skąd rozpościera się panorama na dolinę Durance i ośnieżone szczyty Alp w oddali.

Następnie trasa zagłębia się w lasy dębowe i sosnowe, gdzie panuje przyjemny cień nawet w upalne dni. To odcinek o średniej trudności, wymagający precyzyjnego manewrowania między korzeniami drzew a luźnymi kamieniami. Po około 20 km mijamy ruiny starej kaplicy Saint-Pierre, a wkrótce potem wjeżdżamy na płaskowyż Plateau de Valensole – słynny region lawendowy. W lipcu i sierpniu widok fioletowych pól ciągnących się po horyzont jest zapierający dech w piersiach. Należy jednak uważać na pszczoły i unikać gwałtownych manewrów, by nie spłoszyć owadów. Na tym odcinku warto zrobić przerwę na zdjęcia i uzupełnić wodę w jednej z nielicznych fontann.

Po minięciu lawendowych pól trasa skręca na południe, w kierunku wioski Montfuron. To jeden z najtrudniejszych fragmentów – seria krótkich, ale stromych podjazdów (do 12%) na luźnym żwirze. Wymaga to dobrej techniki podjazdu i odpowiedniego doboru przełożeń. Nagrodą jest widok na malownicze, średniowieczne miasteczko z zamkiem na wzgórzu. Zjazd z Montfuron to czysta przyjemność – około 4 km szybkiego, płynnego szutru, który prowadzi do doliny rzeki Largue. Tuż przed mostem warto zwrócić uwagę na stare kamienne mosty i dzikie orchidee rosnące przy ścieżce.

Kolejny etap wiedzie przez wioskę Dauphin, gdzie można zrobić dłuższy postój w lokalnej kawiarni. Stąd trasa prowadzi wzdłuż kanału irygacyjnego Canal de Manosque, który dostarcza wodę do okolicznych pól. To płaski, łatwy odcinek o długości około 8 km, idealny na regenerację sił. Jednak uwaga – nawierzchnia jest miejscami piaszczysta, co może powodować poślizgi. Po opuszczeniu kanału wjeżdżamy na ostatnie wzniesienia, z widokiem na miasto Manosque i górę Montagne de Lure. To tutaj często spotyka się sępy i orły przednie, szybujące nad wzgórzami.

Ostatnie 10 km to powrót do Manosque przez winnice i gaje oliwne. Trasa jest łagodniejsza, ale wymaga ostrożności na zakrętach, gdzie często leży żwir. Warto zwrócić uwagę na lokalne winnice produkujące wino Coteaux de Pierrevert – to doskonała okazja, by kupić butelkę na pamiątkę. Pod koniec trasy czeka nas jeszcze jeden krótki, ale stromy podjazd na wzgórze Saint-Michel, skąd rozpościera się panorama na całe miasto. Zjazd do centrum jest szybki i przyjemny, prowadzący prosto na rynek, gdzie można zostawić rower i napić się lokalnej lemoniady.

Przyroda na trasie jest niezwykle zróżnicowana: od śródziemnomorskich zarośli makii, przez lasy dębowe, po suche, skaliste zbocza. Wiosną kwitną tu dzikie piwonie, storczyki i irysy, a latem lawenda i szałwia. Fauna reprezentowana jest przez dziki, lisy, zające, a także rzadkie gatunki ptaków, takie jak drop stepowy czy puchacz. Należy pamiętać, że trasa przebiega przez obszary Natura 2000, więc zabronione jest zjeżdżanie z wyznaczonych ścieżek. W okresie letnim obowiązuje zakaz wstępu w godz. 12-16 z powodu ryzyka pożaru.

Dla turystów planujących tę trasę kluczowe jest odpowiednie przygotowanie. Zalecam rower z oponami o szerokości co najmniej 40 mm, najlepiej z bieżnikiem. Obowiązkowo kask, rękawiczki i okulary przeciwsłoneczne – na odsłoniętych odcinkach kurz i owady mogą być uciążliwe. Wodę należy zabrać minimum 2 litry, a w okresie letnim nawet 3, gdyż źródła są rzadkie. Mapę lub GPS z zapisanym śladem – sieć szlaków jest gęsta, łatwo zbłądzić. Najlepsze miesiące to maj-czerwiec (kwitnąca lawenda) oraz wrzesień-październik (łagodna temperatura). Unikaj lipca i sierpnia w godzinach południowych – upał może być niebezpieczny. Pamiętaj też o kremie z filtrem i zapasie jedzenia – na trasie nie ma sklepów poza wsiami Montfuron i Dauphin.