Du poteau GB-39 au Mont du Marseillais

Wegbeschreibung

Wyruszając z punktu startowego oznaczonego jako Du poteau GB-39, wkraczamy na niezwykle malowniczy, choć krótki odcinek szlaku prowadzący na Mont du Marseillais. Trasa ta, o długości zaledwie 0,95 km i zerowym przewyższeniu, może wydawać się łatwa, ale w rzeczywistości stanowi wyzwanie o średnim stopniu trudności. Wynika to przede wszystkim z charakteru podłoża – skaliste, nierówne ścieżki wymagają dobrej kondycji i ostrożności, zwłaszcza w wilgotnych warunkach. Szlak wiedzie przez tereny, które są prawdziwym rajem dla miłośników przyrody i historii, oferując niezapomniane widoki na okoliczne wzgórza i doliny.

Początkowy odcinek prowadzi przez gęsty, śródziemnomorski las, gdzie dominują dęby ostrolistne i sosny alepskie. Powietrze wypełnia intensywny zapach żywicy i dzikich ziół, takich jak tymianek i lawenda. Ścieżka jest wąska, ale dobrze oznaczona, co ułatwia nawigację. Po kilkuset metrach las zaczyna się przerzedzać, a przed nami otwiera się pierwsza panorama na Masyw Garlaban – charakterystyczny, wapienny grzbiet górujący nad okolicą. To idealne miejsce na krótki przystanek i dokumentację fotograficzną.

W miarę postępów trasa staje się bardziej otwarta, a podłoże zmienia się w wapienne płyty i skaliste rumowiska. To właśnie tutaj pojawia się największe wyzwanie techniczne – konieczność pokonania kilku stromych, choć krótkich podejść, które wymagają użycia rąk do utrzymania równowagi. Mimo braku przewyższenia, teren jest pofałdowany, a różnice wysokości są rekompensowane przez ciągłe zmiany kierunku. Warto tu założyć buty z dobrą przyczepnością, aby uniknąć poślizgnięć na luźnych kamieniach.

Charakterystycznym punktem na trasie jest stara, kamienna studnia – pozostałość po dawnych pasterzach, którzy korzystali z tych terenów. To miejsce tchnie historią i pozwala na chwilę refleksji nad życiem w tych surowych, ale pięknych górach. Wokół studni często można spotkać jaszczurki murarki wygrzewające się na słońcu oraz motyle cytrynki przelatujące między kwiatami. To także doskonały punkt orientacyjny – stąd do szczytu Mont du Marseillais pozostało już tylko kilkaset metrów.

Końcowy odcinek wiedzie przez otwartą, słoneczną polanę, gdzie roślinność staje się niższa i bardziej krzaczasta. Dominują tu jałowce i makia śródziemnomorska, a wiosną polana pokrywa się dywanem dzikich orchidei i krokusów. To właśnie tutaj można poczuć prawdziwą esencję Prowansji – słońce, wiatr i zapach suszonych ziół. Widok na Mont du Marseillais staje się coraz wyraźniejszy, a jego charakterystyczny, spłaszczony wierzchołek zachęca do dalszej wędrówki.

Po dotarciu na szczyt Mont du Marseillais (około 400 m n.p.m.) nagrodą jest panorama 360 stopni. Na północy widać Masyw Sainte-Victoire, na południu Morze Śródziemne i wybrzeże Marsylii, a na zachodzie Dolina Huveaune. To idealne miejsce na piknik – polecam zabrać ze sobą wodę i lekkie przekąski. Wiatr bywa tu silny, więc warto mieć cienką kurtkę przeciwwiatrową. Na szczycie znajduje się również metalowy krzyż, który jest popularnym punktem do zdjęć.

Przyroda na tym szlaku jest niezwykle bogata i różnorodna. Oprócz wspomnianych wcześniej gatunków, można tu spotkać orły przednie krążące nad głowami oraz sarny przemykające między drzewami. Wiosną i jesienią pojawiają się także dziki, dlatego warto zachować ciszę i nie płoszyć zwierząt. Wśród roślinności szczególnie rzucają się w oczy storczyki i lilie, które kwitną od kwietnia do czerwca. To prawdziwy raj dla botaników i fotografów przyrody.

Podsumowując, szlak z Du poteau GB-39 na Mont du Marseillais to doskonała propozycja dla osób szukających krótkiego, ale intensywnego kontaktu z przyrodą. Mimo niewielkiej długości, oferuje on mnóstwo wrażeń – od technicznych wyzwań, przez historyczne ciekawostki, po zapierające dech w piersiach widoki. Polecam go zarówno początkującym, jak i zaawansowanym turystom, którzy chcą oderwać się od zgiełku miasta. Pamiętajcie o odpowiednim obuwiu, kremie przeciwsłonecznym i dużej ilości wody – w letnie dni temperatura na otwartej przestrzeni może przekraczać 35 stopni Celsjusza. Szlak jest dostępny przez cały rok, ale najlepsze warunki panują wiosną i jesienią.