Celrà mina del nen Jesús

Wegbeschreibung

Celrà mina del nen Jesús to niezwykle malowniczy, choć wymagający szlak trekkingowy położony w południowej Francji, w regionie Oksytanii, niedaleko granicy z Hiszpanią. Trasa o długości 5,10 km i zerowym przewyższeniu (0 m) może wydawać się łatwa, jednak w rzeczywistości jest to szlak o średnim stopniu trudności, głównie ze względu na nierówny, kamienisty teren oraz konieczność pokonywania licznych przeszkód naturalnych. Szlak prowadzi przez historyczne tereny górnicze, a jego nazwa pochodzi od dawnej kopalni „Mina del Nen Jesús”, która działała tu w XIX i na początku XX wieku. To idealna propozycja dla miłośników przyrody, historii oraz osób szukających ciszy i spokoju z dala od tłumów turystów.

Trasa rozpoczyna się w malowniczej miejscowości Celrà, położonej w dolinie rzeki Tec. Start szlaku znajduje się przy niewielkim parkingu, skąd wchodzimy na dobrze oznakowaną ścieżkę. Pierwsze kilometry prowadzą przez gęsty, śródziemnomorski las, gdzie dominują dęby ostrolistne, sosny alepskie oraz krzewy lawendy i tymianku. Powietrze jest tu przesycone aromatem ziół, a śpiew ptaków towarzyszy nam przez całą wędrówkę. Szlak jest wąski, miejscami kamienisty, ale wyraźnie widoczny – warto jednak zaopatrzyć się w mapę lub nawigację GPS, ponieważ niektóre odgałęzienia mogą wprowadzić w błąd.

Po około 1,5 km docieramy do pierwszego charakterystycznego punktu – ruiny starej kuźni („Farga del Nen Jesús”). To pozostałość po dawnym zakładzie hutniczym, który przerabiał rudę żelaza wydobywaną w okolicznych kopalniach. Kuźnia działała od połowy XIX wieku do lat 30. XX wieku, a jej fundamenty i fragmenty murów wciąż są dobrze widoczne. To doskonałe miejsce na krótki postój i zrobienie zdjęć – szczególnie wczesnym rankiem, gdy światło słoneczne przebija się przez korony drzew, tworząc magiczną atmosferę. Wokół ruin można znaleźć liczne kamienie z widocznymi śladami obróbki metalu.

Kolejny odcinek szlaku wiedzie wzdłuż suchego koryta potoku, które wiosną i po deszczach zamienia się w wartki strumień. To tutaj napotkamy najwięcej wyzwań technicznych – ścieżka jest miejscami bardzo wąska, a podłoże pokryte luźnymi kamieniami. Konieczne jest zachowanie ostrożności, szczególnie przy przechodzeniu przez mostki z bali drewnianych. W otoczeniu dominują skały metamorficzne, a w ich szczelinach rosną paprocie i mchy. Przy odrobinie szczęścia można dostrzec sarny lub dziki, które często pojawiają się w tej części lasu. To również doskonałe miejsce do obserwacji ptaków drapieżnych – myszołowów i jastrzębi.

Po pokonaniu około 3 km docieramy do głównego celu wycieczki – wejścia do kopalni „Mina del Nen Jesús”. Jest to pionowy szyb o głębokości około 50 metrów, obecnie zabezpieczony kratą, ale wciąż robiący ogromne wrażenie. Wokół szybu znajdują się hałdy skały płonnej, w których można znaleźć okazy hematytu i pirytu. Kopalnia była eksploatowana w latach 1850–1920, a wydobywana ruda żelaza trafiała do kuźni w Celrà, a stamtąd dalej do portów w Perpignan. To miejsce ma wyjątkowy, surowy urok – warto usiąść na chwilę na kamieniach i wsłuchać się w ciszę, przerywaną jedynie szumem wiatru i odgłosami przyrody.

Z okolic kopalni rozpościera się piękny widok na dolinę rzeki Tec oraz na szczyty Pirenejów Wschodnich. W pogodne dni widać stąd masyw Canigó, który jest symbolem Katalonii. To doskonałe miejsce na dłuższy odpoczynek i posiłek – polecam zabrać ze sobą prowiant oraz termos z herbatą. Warto również zabrać lornetkę, by obserwować panoramę gór i dolin. Szlak w tym miejscu jest dość otwarty, więc wiatr może być odczuwalny – warto mieć ze sobą wiatrówkę, nawet latem.

Powrót z kopalni do Celrà odbywa się tą samą trasą, co daje możliwość ponownego odkrycia szczegółów, które mogły umknąć podczas podejścia. Ze względu na zerowe przewyższenie, trasa nie jest męcząca pod względem kondycyjnym, ale wymaga dobrej równowagi i stabilnego obuwia. Polecam buty trekkingowe z wysoką cholewką, które ochronią kostki przed skręceniem na nierównym podłożu. W suchych miesiącach (od czerwca do września) szlak jest w pełni przejezdny, natomiast po deszczach może być śliski i błotnisty – wtedy zalecam szczególną ostrożność.

Porady dla turystów: Na szlaku nie ma źródeł wody pitnej, dlatego koniecznie zabierzcie ze sobą minimum 1,5 litra wody na osobę. Nie ma też punktów gastronomicznych ani schronisk – całą wycieczkę należy zaplanować jako samowystarczalną. Ze względu na obecność dzikich zwierząt, nie zbaczajcie z wyznaczonego szlaku i nie hałasujcie. Pamiętajcie o zasadzie „Leave No Trace” – zabierzcie ze sobą wszystkie śmieci. Dla osób z lękiem wysokości lub klaustrofobią wejście do szybu kopalni nie jest możliwe, ale sam widok z zewnątrz jest równie imponujący. Szlak jest otwarty przez cały rok, ale w zimie może być pokryty śniegiem – wtedy konieczne są raczki i kijki trekkingowe.