Łyse, ul. Leśna - Kolonia Łyse, las

Wegbeschreibung

Szlak Łyse, ul. Leśna – Kolonia Łyse to propozycja dla tych, którzy pragną oderwać się od zgiełku cywilizacji i zanurzyć w dzikiej, acz ujarzmionej naturze Puszczy Kurpiowskiej. Trasa o długości 3,12 km i zerowym przewyższeniu jest idealna na rodzinny spacer, szybki trening nordic walking lub relaksującą wędrówkę z psem. Mimo że formalnie nie ma tu górskich podbiegów, to stopień trudności określam jako średni – ze względu na nierówną, piaszczystą nawierzchnię oraz konieczność pokonania kilku naturalnych przeszkód, takich jak korzenie drzew czy błotniste odcinki po deszczu. To szlak, który wymaga dobrego obuwia i podstawowej kondycji, ale nie sprawi problemu nawet początkującym turystom. Rozpoczyna się przy ul. Leśnej w Łysych, gdzie można zostawić samochód na małym parkingu, a kończy w malowniczej Kolonii Łyse, skąd wraca się tą samą drogą lub korzysta z lokalnych połączeń autobusowych.

Wędrówkę zaczynamy od charakterystycznego, drewnianego słupka informacyjnego, który wskazuje kierunek na Kolonię Łyse. Już po kilku krokach wchodzimy w głąb lasu, który początkowo ma charakter mieszany – dominują tu sosny, brzozy i dęby, a w podszycie króluje borówka czarna i paprocie. Ścieżka jest szeroka, wyłożona naturalnym piaskiem, który w suchych dniach tworzy przyjemną, amortyzującą powierzchnię. Po około 200 metrach natrafiamy na pierwszy charakterystyczny punkt: stary dąb szypułkowy o obwodzie pnia przekraczającym 3 metry. Miejscowi nazywają go „Dębem Powstańców”, ponieważ według legendy w jego cieniu odpoczywali powstańcy styczniowi. To doskonałe miejsce na krótką przerwę i zrobienie zdjęcia – drzewo jest objęte ochroną pomnikową.

Dalszy odcinek prowadzi przez uroczysko „Czarny Bór”, gdzie las staje się gęstszy i bardziej wilgotny. To tutaj możemy zaobserwować prawdziwe bogactwo przyrodnicze regionu. W runie leśnym pojawiają się mchy torfowce, a wśród nich – uważajcie! – kukułka plamista (storczyk) oraz widłak goździsty, które kwitną w czerwcu i lipcu. Na drzewach wiszą porosty, świadczące o czystym powietrzu, a w koronach sosen często słychać pohukiwanie puszczyka. Warto zabrać ze sobą lornetkę, bo szlak przecina korytarz ekologiczny dla zwierząt – szczególnie o świcie i zmierzchu można natknąć się na sarny, dziki, a nawet łosie. Pamiętajcie jednak, by zachować ciszę i nie schodzić z wyznaczonej ścieżki – to obszar Natura 2000.

Po około 1,5 km dochodzimy do mostku na rzeczce Łysiczce – to jeden z najbardziej malowniczych punktów trasy. Woda płynie leniwie, a wokół rozpościera się widok na podmokłe łąki, porośnięte kępami turzyc i sitowia. Mostek jest drewniany, nieco chwiejny, ale bezpieczny – wymaga jednak ostrożności, zwłaszcza po opadach deszczu. To idealne miejsce na piknik, ale pamiętajcie o zabraniu prowiantu i workach na śmieci. Tuż za mostkiem szlak rozwidla się – my kierujemy się w prawo, zgodnie z oznaczeniami żółtego szlaku spacerowego. Lewa odnoga prowadzi do rezerwatu „Czarnia”, który jest zamknięty dla turystów ze względu na ochronę legowisk wilków.

Kolejny kilometr to „Aleja Starych Sosen” – odcinek, który zapiera dech w piersiach. Drzewa mają tu po 100–150 lat, a ich pnie są proste jak strzały, sięgające 30 metrów wysokości. Między nimi rosną kępy borówek i jagód – w sierpniu i wrześniu można tu zbierać owoce, ale tylko do własnego użytku. Pod nogami czuć miękki dywan z igliwia, a powietrze jest nasycone olejkami eterycznymi, co działa kojąco na układ oddechowy. To doskonałe miejsce na ćwiczenia oddechowe lub medytację. Uwaga: na tym odcinku często pojawiają się mrówki leśne – ich kopce mogą mieć nawet metr wysokości, więc starajcie się je omijać, by nie naruszyć ich siedlisk.

Ostatni etap prowadzi przez polanę „Pod Lipami”, gdzie w przeszłości odbywały się wiejskie zabawy i odpusty. Dziś to urokliwe miejsce z ławkami i stołem piknikowym, otoczone starymi lipami drobnolistnymi. W sezonie letnim kwitną one obficie, wabiąc pszczoły i trzmiele – warto spróbować miodu z pasieki znajdującej się 200 metrów dalej (sprzedaż prowadzona jest w sezonie). Z polany roztacza się widok na Kolonię Łyse – malowniczą wieś z charakterystycznymi, drewnianymi domami z początku XX wieku. To tutaj kończy się nasz szlak. Można stąd wrócić tą samą trasą (co zajmie około 1,5 godziny) lub skorzystać z przystanku autobusowego przy głównej drodze, skąd kursy do Łysych odjeżdżają co 2 godziny.

Pod względem flory i fauny szlak oferuje prawdziwą ucztę dla miłośników przyrody. Oprócz wymienionych wcześniej gatunków, spotkacie tu żurawie (ich klangor słychać z daleka), bociany czarne (gniazdujące w pobliżu mostku) oraz jaszczurki zwinki wygrzewające się na pniakach. Warto zabrać ze sobą przewodnik do oznaczania ptaków i roślin. Należy jednak pamiętać, że jest to obszar czynny gospodarczo – w lesie prowadzona jest wycinka drzew (zgodnie z planem urządzenia lasu), dlatego w dni powszednie mogą pojawić się ciężkie maszyny. Sprawdzajcie komunikaty nadleśnictwa przed wyjściem. Szlak nie jest oświetlony, więc planujcie wędrówkę w godzinach dziennych – najlepiej między 9:00 a 16:00.

Porady techniczne: Polecam wygodne buty trekkingowe z bieżnikiem – piach i korzenie mogą być zdradliwe. Zabierzcie ze sobą co najmniej 1 litr wody na osobę, bo na trasie nie ma źródeł ani punktów gastronomicznych. W sezonie wiosenno-jesiennym obowiązkowe są środki przeciw kleszczom – w runie leśnym czyhają one licznie. Jeśli wędrujecie z psem, trzymajcie go na smyczy – w lesie żyją dziki i wilki, a pies może spłoszyć zwierzynę. Dla rodzin z dziećmi polecam wersję skróconą: do mostku na Łysiczce i z powrotem – to około 3 km w obie strony, bez utraty przyjemności z obcowania z naturą. Szlak jest dostępny dla rowerów górskich, ale na piaszczystych odcinkach może być ciężko. Pamiętajcie o zasadzie „Leave No Trace” – wszystko, co przynosicie, zabieracie ze sobą. Udanej wędrówki!