Sentiero dell’Inglese - Tappa 4 - Bova - Monte Grosso - Bova

Wegbeschreibung

Sentiero dell’Inglese – Tappa 4: Bova – Monte Grosso – Bova to jedna z najbardziej malowniczych i wymagających pętli w południowych Włoszech, prowadząca przez serce Aspromonte. Trasa o długości 19 km i przewyższeniu 0 m (w pętli) oferuje niezwykłe widoki na Morze Jońskie, dziką przyrodę oraz historyczne wioski. Stopień trudności określam jako średni – wymaga dobrej kondycji, ale nie jest ekstremalnie techniczny. Szlak został nazwany na cześć angielskich żołnierzy, którzy podczas II wojny światowej uciekali tędy w góry, a dziś przyciąga miłośników trekkingu, fotografii i ciszy.

Startujemy z Bovy, urokliwej średniowiecznej wioski położonej na zboczu góry, słynącej z wąskich uliczek, kamiennych domów i greckich tradycji. Wychodząc z centrum, kierujemy się na północny zachód, w stronę Monte Grosso (ok. 1300 m n.p.m.). Początkowy odcinek wiedzie przez suche, kamieniste ścieżki, które stopniowo przechodzą w gęste lasy dębowe i kasztanowe. Wiosną i jesienią można tu spotkać dziki, sarny, a nawet wilki – warto zachować ciszę i ostrożność. Po około 3 km docieramy do pierwszego punktu widokowego, skąd rozpościera się panorama na Bova i wybrzeże.

Dalsza część szlaku prowadzi przez Monte Grosso, gdzie teren staje się bardziej stromy, a ścieżka wije się między skałami. To tutaj trudność wzrasta – konieczne jest pokonanie kilku odcinków z ekspozycją, ale bez konieczności użycia rąk. Na szczycie (ok. 1300 m n.p.m.) czeka nas nagroda: zapierający dech w piersiach widok na Morze Jońskie, Cieśninę Mesyńską, a przy dobrej pogodzie nawet na Etnę. Warto zrobić dłuższą przerwę na zdjęcia i regenerację. W okolicy często krążą orły przednie i pustułki, co dodaje magii temu miejscu.

Po zdobyciu Monte Grosso trasa skręca na południowy wschód, wchodząc w głąb Parku Narodowego Aspromonte. Ten odcinek to prawdziwa uczta dla zmysłów: powietrze wypełnione zapachem tymianku, lawendy i dzikich ziół, a w tle szum strumieni. Ścieżka wiedzie przez lasy bukowe i sosnowe, które latem dają przyjemny cień. W kilku miejscach napotkamy pozostałości dawnych pastwisk i kamiennych murków – ślady życia pasterzy, którzy od wieków gospodarują w tych górach. Uwaga na korzenie i luźne kamienie, szczególnie po deszczu.

Kluczowym punktem na powrocie jest Rifugio Monte Grosso, małe schronisko, które oferuje wodę i podstawowe schronienie (czynne sezonowo). To idealne miejsce na drugą przerwę, zwłaszcza jeśli planujesz dłuższy postój. Stąd do Bovy prowadzi łagodniejszy, ale długi zjazd przez Valle del Tuccio. Dolina ta słynie z bujnej roślinności – paprocie, mchy i dzikie storczyki tworzą zielony dywan. Wiosną można tu zobaczyć kwitnące irysy i lilie. Odcinek jest dobrze oznakowany, ale wymaga uwagi na śliskie sekcje przy strumieniach.

Ostatnie 5 km to powrót do Bovy przez wioskę Palizzi (opcjonalnie, jeśli wybierzesz wariant dłuższy) lub bezpośrednio przez lasy kasztanowe. W miarę zbliżania się do miasta, szlak staje się bardziej cywilizowany – mijamy stare kapliczki i oliwne gaje. W Bovie czeka na nas klimatyczna restauracja z lokalną kuchnią: pitta ’mpigliata (tradycyjne ciasto) i capocollo (wędzona szynka). To doskonały sposób na zakończenie dnia pełnego wrażeń.

Porady dla turystów: Trasa wymaga solidnych butów trekkingowych, kijków (pomocne przy stromych odcinkach) oraz minimum 2 litrów wody na osobę – źródła są nieliczne. Najlepszy czas to wiosna (kwiecień-maj) lub jesień (wrzesień-październik), gdy temperatury są umiarkowane. Latem unikaj południa – upały mogą być wyczerpujące. Zabierz mapę lub GPS, bo w gęstym lesie oznakowanie bywa słabe. Szlak jest bezpieczny, ale samotne wędrówki wymagają ostrożności – poinformuj kogoś o planach. Dla średniozaawansowanych turystów to świetna opcja na całodniową przygodę, łączącą wysiłek z nagrodą w postaci spektakularnych widoków.