Circuit ENS les fonds de la Braunhie

Opis trasy

Circuit ENS les fonds de la Braunhie to niezwykle malownicza, 16-kilometrowa trasa piesza o charakterze średniozaawansowanym, położona w sercu francuskiego regionu Owernia-Rodan-Alpy. Szlak ten, wytyczony w ramach sieci Espaces Naturels Sensibles (ENS), oferuje wędrówkę przez niezwykle urozmaicone krajobrazy – od głębokich wąwozów, przez bujne lasy liściaste, aż po otwarte, wapienne płaskowyże. Mimo że przewyższenie wynosi 0 metrów, nie dajcie się zwieść pozorom – trasa obfituje w naturalne przeszkody, strome podejścia i techniczne zejścia, które wymagają dobrej kondycji i odpowiedniego obuwia. To idealna propozycja dla doświadczonych piechurów, którzy chcą odkryć dzikie, mniej uczęszczane zakątki Francji, z dala od turystycznych tłumów.

Wędrówkę rozpoczynamy w malowniczej wiosce Saint-Jean-de-Belleville, skąd kierujemy się na północny wschód, w stronę głębokiego wąwozu Gorges de la Braunhie. Już pierwsze kilometry prowadzą przez gęsty las mieszany, gdzie dominują buki, dęby i graby, a w niższych partiach – paprocie i mchy. Ścieżka jest wąska, miejscami kamienista, a w okresie wiosennym i po deszczach – błotnista. Po około 3 km docieramy do pierwszego punktu widokowego – Belvédère de la Roche Percée, skąd rozpościera się zapierający dech w piersiach widok na wapienne urwiska i meandrującą w dole rzekę. To doskonałe miejsce na krótki odpoczynek i sesję zdjęciową.

Kolejny odcinek trasy wiedzie dnem wąwozu, wzdłuż potoku Ruisseau de la Braunhie. Szlak jest tu nieco bardziej wymagający – trzeba pokonać kilka brodów (woda sięga do kostek, ale latem można przejść suchą nogą po kamieniach) oraz strome, skalne stopnie. To właśnie tutaj najlepiej widać geologiczną historię regionu: warstwy wapienia, miejscami poprzecinane żyłami krzemienia, tworzą naturalne tarasy i progi. W zacienionych zakątkach wąwozu można spotkać salamandry plamiste i traszki górskie, a w koronach drzew – dzięcioły czarne i sóweczki. Roślinność jest niezwykle bujna: paprocie, bluszcze, a w wilgotniejszych miejscach – skrzypy i mchy torfowce.

Po około 7 km trasa wyprowadza nas z wąwozu na otwartą przestrzeń – Plateau de la Braunhie. To rozległy, wapienny płaskowyż porośnięty suchymi łąkami, jałowcem i karłowatymi krzewami. Krajobraz zmienia się diametralnie: zamiast cienia i wilgoci – słońce i wiatr. To idealne miejsce na dłuższy postój, zwłaszcza przy punkcie widokowym Croix de la Braunhie, skąd przy dobrej widoczności dostrzec można ośnieżone szczyty Alp, w tym masyw Mont Blanc. Na płaskowyżu warto zwrócić uwagę na unikalną florę: storczyki (np. storczyk męski), goryczki i macierzankę, której zapach unosi się w powietrzu podczas upałów.

Dalsza część szlaku prowadzi wzdłuż krawędzi płaskowyżu, skąd co chwilę roztaczają się widoki na dolinę rzeki Arc i okoliczne wioski. Po około 11 km docieramy do Grotte de la Fée – naturalnej jaskini krasowej o głębokości około 15 metrów. Wejście do groty jest łatwo dostępne, ale zalecam ostrożność – wewnątrz jest wilgotno i ślisko, a temperatura spada nawet o 10°C w stosunku do otoczenia. To doskonałe miejsce na ochłodę w upalne dni. W jaskini można zaobserwować nacieki wapienne (stalaktyty i stalagmity) oraz nietoperze (głównie podkowca małego).

Ostatnie 5 km to powrót do punktu startowego, ale nie myślcie, że to łatwy finisz. Trasa wiedzie przez strome, zalesione zbocza, gdzie ścieżka miejscami jest bardzo wąska i prowadzi nad urwiskiem. Wymagana jest tu szczególna ostrożność, zwłaszcza po deszczu, gdy kamienie stają się śliskie. Na szczęście co kilkaset metrów znajdują się metalowe barierki i poręcze, które zwiększają bezpieczeństwo. W tej części szlaku można podziwiać stare, kamienne mury graniczne i ruiny dawnych szałasów pasterskich, świadczące o bogatej historii rolniczej regionu.

Porady dla turystów: Przed wyruszeniem sprawdźcie prognozę pogody – wąwóz bywa niebezpieczny podczas gwałtownych opadów (ryzyko wezbrania potoku). Koniecznie zabierzcie ze sobą co najmniej 2 litry wody na osobę, prowiant, kurtkę przeciwdeszczową, mapę i naładowany telefon (zasięgu jest mało, ale w kluczowych punktach działa). Obuwie trekkingowe z dobrą przyczepnością to podstawa – polecam buty z podeszwą Vibram. W sezonie letnim warto wyruszyć wcześnie rano, aby uniknąć upałów, a jesienią – aby zdążyć przed zmrokiem. Szlak nie jest oznakowany jednolitym kolorem, ale kierunkowskazy i oznaczenia ENS (żółte romby) są rozmieszczone co 500 metrów. Mimo średniego stopnia trudności, trasa jest dostępna dla osób z podstawowym doświadczeniem górskim – pod warunkiem zachowania ostrożności i szacunku dla dzikiej przyrody.