Itsasoko zaporea

Opis trasy

Itsasoko zaporea – co w języku baskijskim oznacza „Smak Morza” – to niezwykła, jedenastoipółkilometrowa trasa trekkingowa o zerowym przewyższeniu, prowadząca przez malownicze wybrzeże francuskiego Kraju Basków. Szlak ten, o umiarkowanym stopniu trudności, jest idealny zarówno dla rodzin z dziećmi, jak i dla doświadczonych piechurów szukających relaksującego spaceru z widokami na Ocean Atlantycki. Rozpoczyna się w uroczym miasteczku Saint-Jean-de-Luz, słynącym z historycznego portu i piaszczystych plaż, a kończy w Biarritz – eleganckim kurorcie znanym z fal przyciągających surferów. Trasa wiedzie głównie po utwardzonych ścieżkach wzdłuż wybrzeża, co czyni ją dostępną nawet dla osób o przeciętnej kondycji, choć miejscami wymaga uwagi ze względu na strome zejścia w pobliżu klifów.

Wędrówkę rozpoczynamy od portu w Saint-Jean-de-Luz, gdzie od razu czuć morską bryzę i słychać krzyki mew. Stąd kierujemy się na zachód, wzdłuż promenady Boulevard Thiers, mijając piaszczystą plażę Grande Plage. Po około 2 kilometrach docieramy do Point de la Sainte-Barbe – skalistego cypla, z którego rozpościera się zapierający dech w piersiach widok na Zatokę Biskajską oraz na odległe szczyty Pirenejów. To idealne miejsce na pierwszy przystanek i zdjęcie panoramiczne. Warto zabrać lornetkę, by obserwować foki lub delfiny, które czasem pojawiają się w tych wodach.

Kolejny odcinek trasy prowadzi przez rezerwat przyrody Corniche Basque, gdzie szlak wije się tuż nad klifami o wysokości do 50 metrów. Roślinność jest tu typowo atlantycka: dominują sosny nadmorskie, jałowce oraz krzewy mirtu i wrzosu. Wiosną i latem zbocza pokrywają się fioletowymi kwiatami lawendy morskiej. Na tym odcinku trzeba zachować szczególną ostrożność – ścieżka jest wąska, a w niektórych miejscach brakuje barierek. Wiatr bywa porywisty, zwłaszcza po południu, dlatego zaleca się solidne obuwie trekkingowe z dobrą przyczepnością.

Po około 5 kilometrach od startu docieramy do plage de Lafitenia – dzikiej, piaszczystej plaży otoczonej wydmami porośniętymi trawą piaskową. To doskonałe miejsce na krótki odpoczynek i kąpiel w oceanie, choć trzeba pamiętać, że fale są tu silne, a prądy zdradliwe. Szlak prowadzi dalej wzdłuż klifów, mijając Grotte des Basques – naturalną jaskinię, która według lokalnych legend była schronieniem dla przemytników w XVIII wieku. Wewnątrz panuje chłód i wilgoć, a z sufitu zwisają stalaktyty. Wstęp jest wolny, ale warto mieć latarkę czołową, by podziwiać detale skalnych formacji.

Przyroda na trasie zachwyca różnorodnością. Oprócz bogatej flory, spotkać tu można sokoły wędrowne gniazdujące na klifach, kormorany czubate suszące skrzydła na skałach oraz kraski – ptaki o jaskrawoniebieskich piórach. W wodach przybrzeżnych żyją morświny i żółwie morskie. Na wydmach często widuje się króliki dzikie i jaszczurki zwinki. Dla miłośników botaniki szczególnie interesujące są stanowiska armeryki nadmorskiej i złocienia zwyczajnego, które kwitną od czerwca do sierpnia.

Około 8 kilometra szlak prowadzi przez dzielnicę Biarritz – La Négresse, słynącą z luksusowych willi i kasyna. To kontrastowe przejście od dzikiej przyrody do eleganckiego kurortu. Stąd już tylko 3 kilometry spacerem wzdłuż Promenade de la Mer do centrum Biarritz. Po drodze mijamy Rocher de la Vierge – kultową skałę z figurą Matki Boskiej, do której prowadzi drewniany mostek. To popularne miejsce selfie, ale warto tu przystanąć, by posłuchać szumu fal uderzających o skały. Trasa kończy się przy Grand Plage w Biarritz, gdzie można napić się kawy w jednej z nadmorskich kawiarni.

Z technicznego punktu widzenia Itsasoko zaporea to szlak o niskim stopniu trudności, ale wymagający dobrego przygotowania. Zerowe przewyższenie nie oznacza, że trasa jest monotonna – wręcz przeciwnie, ciągłe wznoszenia i opadania wzdłuż klifów angażują mięśnie nóg. Polecam zabrać co najmniej 1,5 litra wody na osobę, krem z filtrem UV, czapkę z daszkiem oraz lekką kurtkę przeciwdeszczową, gdyż pogoda nad oceanem zmienia się dynamicznie. W sezonie letnim (lipiec-sierpień) trasa jest zatłoczona, dlatego najlepiej wybrać się wczesnym rankiem lub późnym popołudniem. Wiosną i jesienią szlak jest spokojniejszy, a widoki mgliste, co dodaje mu tajemniczości.