[CIMA LR12] Rivas de Tereso * San Vicente de la Sonsierra

Opis trasy

CIMA LR12 to malownicza trasa rowerowa o długości 9,75 km, prowadząca z Rivas de Tereso do San Vicente de la Sonsierra. Choć przewyższenie wynosi 0 m, co sugeruje płaski teren, w rzeczywistości szlak wiedzie przez lekko pofałdowane wzgórza i doliny regionu La Rioja. Trasa ma charakter średnio trudny – wymaga dobrej kondycji fizycznej ze względu na żwirowe i szutrowe nawierzchnie, które mogą być wyzwaniem dla mniej doświadczonych rowerzystów. To idealna propozycja dla miłośników przyrody i kultury wina, którzy chcą aktywnie spędzić czas w sercu hiszpańskiej winnicy.

Start w Rivas de Tereso to urokliwa wioska otoczona winnicami i polami lawendy. Pierwsze kilometry prowadzą przez wąskie, wiejskie drogi, gdzie można podziwiać tradycyjne kamienne domy i stare winnice. Szlak szybko zmienia się w ścieżkę gruntową, która wiedzie przez gaje oliwne i sady. W oddali widać majestatyczne wzgórza Sierra de Cantabria, które stanowią naturalną granicę regionu. To właśnie tutaj, na początku trasy, warto zatrzymać się na chwilę, by zrobić zdjęcia panoramiczne – widoki są naprawdę spektakularne.

W miarę postępu trasy, krajobraz staje się bardziej otwarty. Przejeżdżamy przez pola pszenicy i słoneczników, które latem tworzą złociste i żółte dywany. Szlak jest dobrze oznaczony, ale warto mieć ze sobą mapę lub GPS, szczególnie na odcinkach, gdzie ścieżki się rozgałęziają. Na tym etapie trasy natkniemy się na kilka niewielkich strumieni, które w porze deszczowej mogą być błotniste – zalecam ostrożność i unikanie gwałtownych manewrów. To również doskonałe miejsce do obserwacji ptaków, takich jak dropie czy pustułki.

Około 4. kilometra trasa wchodzi w rezerwat przyrody o nazwie „Los Sotos”. To obszar o wyjątkowej wartości przyrodniczej, porośnięty gęstymi zaroślami i dębami ostrolistnymi. Ścieżka jest tu wąska i kręta, co wymaga większej koncentracji. Wśród drzew można spotkać dziki, sarny, a nawet lisy. To również raj dla miłośników botaniki – rosną tu dzikie storczyki, tymianek i rozmaryn. Warto zsiąść z roweru i przejść kilka metrów pieszo, by lepiej wczuć się w atmosferę tego miejsca.

Po opuszczeniu rezerwatu, trasa prowadzi przez winnice słynące z produkcji wina Rioja. To jeden z najbardziej malowniczych odcinków – rzędy winorośli ciągną się po horyzont, a w tle widać białe wioski i kościoły. W sezonie zbiorów (wrzesień-październik) można spotkać pracowników winnic, którzy chętnie opowiedzą o procesie produkcji. Szlak jest tu płaski i szybki, co pozwala na chwilę relaksu i podziwianie krajobrazu. Pamiętaj, by nie zbaczać z wyznaczonej ścieżki – winnice są własnością prywatną.

Ostatnie 2 kilometry to zjazd do San Vicente de la Sonsierra. Miasto położone jest na wzgórzu, a jego wąskie uliczki i średniowieczne mury robią ogromne wrażenie. Przed wjazdem do miasta warto zatrzymać się przy punkcie widokowym, skąd rozpościera się panorama na dolinę Ebro i okoliczne winnice. W San Vicente de la Sonsierra koniecznie odwiedź kościół Santa María la Mayor i ruiny zamku templariuszy. To doskonałe miejsce na odpoczynek i posiłek – lokalne bary serwują tapas i wina prosto z regionu.

Porady praktyczne: Trasa CIMA LR12 jest najlepsza na wiosnę i jesień, gdy temperatury są umiarkowane. Latem unikaj godzin południowych – upał może być męczący. Zabierz ze sobą co najmniej 1,5 litra wody na osobę, krem z filtrem UV i nakrycie głowy. Rower powinien być wyposażony w opony szutrowe (min. 35 mm) i sprawne hamulce. Na trasie nie ma punktów z wodą ani sklepów, więc zaopatrz się w Rivas de Tereso. Dla bezpieczeństwa poinformuj kogoś o planowanej trasie i godzinie powrotu. Szlak jest oznaczony żółtymi znakami, ale w kilku miejscach mogą być one słabo widoczne – warto mieć nawigację.

Podsumowując, CIMA LR12 to trasa, która łączy w sobie piękno przyrody, kulturę winiarską i aktywność fizyczną. To doskonały wybór dla rowerzystów szukających umiarkowanego wyzwania w malowniczym otoczeniu. Bez względu na porę roku, dostarczy niezapomnianych wrażeń i pozwoli odkryć urokliwe zakątki La Rioja. Pamiętaj, by jechać z szacunkiem dla przyrody i lokalnych mieszkańców – zostaw po sobie tylko ślady opon, a zabierz ze sobą zdjęcia i wspomnienia. Do zobaczenia na szlaku!