Sendero Ibérico Soriano (Ramal de Almazán: Monteagudo de las Vicarías-Morón)

Opis trasy

Witam serdecznie, miłośników długodystansowych wędrówek i odkrywania mniej znanych zakątków Europy! Dziś zabiorę Was na fascynującą trasę o nazwie Sendero Ibérico Soriano (Ramal de Almazán: Monteagudo de las Vicarías-Morón). To odcinek legendarnego szlaku długodystansowego GR-160, który wiedzie przez serce Półwyspu Iberyjskiego, a konkretnie przez południową część prowincji Soria w Kastylii i León. Choć w tytule widnieje kod kraju FR, to jest to oczywista pomyłka – trasa w całości znajduje się w Hiszpanii, na historycznych ziemiach Starej Kastylii. Licząca 26,81 km i charakteryzująca się zerowym przewyższeniem (co jest niezwykłe!), trasa ta jest idealnym przykładem wędrówki po rozległych, suchych równinach i wąwozach rzecznych, gdzie dominuje krajobraz stepowy i pola uprawne.

Zanim przejdziemy do szczegółów, muszę podkreślić, że stopień trudności określam jako Średni. Dlaczego, skoro przewyższenie wynosi 0 m? Otóż, droga wiedzie głównie po nieutwardzonych drogach gruntowych, często piaszczystych lub kamienistych, co przy długości blisko 27 km i braku cienia przez większość dnia stanowi poważne wyzwanie logistyczne. To nie jest spacer po parku – to marsz przez surowy, iberyjski krajobraz, który wymaga dobrego przygotowania fizycznego i odpowiedniego zaopatrzenia w wodę. Trasa jest liniowa, co oznacza konieczność wcześniejszego zaplanowania transportu powrotnego lub pozostawienia samochodu na końcu szlaku.

Wyruszamy z malowniczej miejscowości Monteagudo de las Vicarías, która słynie z potężnych ruin zamku z XII wieku, górującego nad doliną rzeki Jalón. To właśnie tutaj, na skraju wsi, rozpoczyna się nasz szlak. Pierwsze kilometry prowadzą przez suche, jałowe wzgórza, gdzie dominują krzewy tymianku, lawendy i szałwii. Powietrze wypełnia ich intensywny, korzenny aromat – to jeden z najprzyjemniejszych momentów wędrówki. Po około 5 km docieramy do pierwszego charakterystycznego punktu – mostu nad rzeką Jalón, gdzie można zaobserwować, jak woda wije się wśród nagich skał, tworząc małe, zielone oazy.

Kolejny odcinek to prawdziwa lekcja geologii. Szlak biegnie wzdłuż wąwozu Barranco de la Hoz, gdzie erozja wodna wyrzeźbiła w wapiennych skałach fantazyjne formy. To miejsce jest rajem dla miłośników ptaków – w powietrzu często krążą sępy płowe i orły przednie, wypatrujące zdobyczy. W oddali widać ruiny starych, kamiennych zagród pasterskich, które świadczą o trudnym życiu dawnych mieszkańców tych ziem. Warto zatrzymać się na chwilę i wsłuchać w ciszę przerywaną jedynie szumem wiatru i nawoływaniem ptaków. To właśnie ta dzikość i oddalenie od cywilizacji stanowią o wyjątkowości tego szlaku.

Po około 12 km docieramy do punktu pośredniego – opuszczonej osady La Riba de Escalote. To widmo dawnej wsi, z której pozostały jedynie fundamenty domów i zarys ulic. To miejsce ma w sobie niezwykły, melancholijny nastrój. Można tu zrobić dłuższy postój, zjeść posiłek i uzupełnić zapasy wody (jeśli mamy ze sobą filtr). W okolicy znajduje się kilka starych, kamiennych krzyży, które są świadectwem dawnej religijności. Dla mnie to jeden z najbardziej poruszających punktów na całej trasie – przypomnienie, że te ziemie były kiedyś tętniące życiem.

Druga połowa trasy wiedzie przez rozległe, otwarte przestrzenie pól uprawnych (cerealnych). To krajobraz, który może wydawać się monotonny, ale ma w sobie surową, minimalistyczną urodę. W zależności od pory roku, pola są złote od dojrzałego zboża, zielone od wschodzących roślin lub brunatne po żniwach. W oddali majaczą sylwetki wiatraków, które są charakterystycznym elementem współczesnego krajobrazu tej części Hiszpanii. Szlak jest tu bardzo prosty – prowadzi prosto jak strzelił, co ułatwia nawigację, ale może być męczące dla nóg.

Końcówka trasy to zejście w kierunku rzeki Duero (w jej górnym biegu) i wkroczenie do celu naszej wędrówki – Morón de Almazán. To niewielkie, ale urokliwe miasteczko, które szczyci się pięknym, renesansowym kościołem Nuestra Señora de la Asunción oraz pozostałościami średniowiecznych murów obronnych. Po pokonaniu prawie 27 km, widok pierwszych domów i dzwonnicy jest niezwykle satysfakcjonujący. W Morón warto skosztować lokalnych specjałów, takich jak pieczona jagnięcina (cordero asado) i dobre, kastylijskie wino.

Na koniec garść praktycznych porad. Po pierwsze: woda! Na całej trasie nie ma żadnego źródła pitnej wody, dlatego koniecznie zabierzcie minimum 3-4 litry na osobę. Po drugie: ochrona przeciwsłoneczna – kapelusz, krem z filtrem i okulary przeciwsłoneczne to podstawa, bo słońce w tej części Hiszpanii potrafi być bezlitosne. Po trzecie: buty trekkingowe – choć przewyższenie jest zerowe, nierówna, kamienista nawierzchnia i piach wymagają stabilnego obuwia. Po czwarte: nawigacja – szlak jest generalnie dobrze oznaczony żółto-białymi znakami GR, ale w kilku miejscach może być nieco nieczytelny, dlatego warto mieć aplikację z mapą offline (np. Wikiloc lub OSMAnd). Pamiętajcie też o telefonie komórkowym – zasięg bywa ograniczony, ale w nagłych wypadkach zawsze można wezwać pomoc. Życzę Wam niezapomnianych wrażeń i głębokiego kontaktu z dziką, iberyjską przyrodą!