HRP Étape 27

Opis trasy

HRP Étape 27 to jeden z najbardziej malowniczych, a zarazem wymagających odcinków legendarnej trasy Haute Randonnée Pyrénéenne (HRP). Ten 14,04-kilometrowy etap, położony w sercu francuskich Pirenejów, nie oferuje przewyższeń w tradycyjnym rozumieniu, ale jego prawdziwe wyzwanie tkwi w niezwykle zróżnicowanym terenie i konieczności ciągłego dostosowywania się do zmiennych warunków. Mimo że różnica wysokości wynosi 0 metrów, wędrowcy muszą liczyć się z licznymi podejściami i zejściami, które sumarycznie dają pokaźną liczbę metrów wznoszenia i opadania. To etap dla osób o dobrej kondycji, przyzwyczajonych do wielogodzinnego marszu w wysokogórskim krajobrazie. Stopień trudności określam jako średni, ale z zastrzeżeniem, że wymaga on pełnej koncentracji i odpowiedniego przygotowania sprzętowego.

Trasa rozpoczyna się w malowniczej miejscowości Lescun, uznawanej za jeden z najpiękniejszych punktów startowych w Pirenejach. Wychodząc z wioski, szybko wchodzimy w strefę lasów bukowych i świerkowych, które stopniowo ustępują miejsca skalistym zboczom. Pierwsze kilometry to łagodne podejście wzdłuż potoku, którego szum towarzyszy nam przez dłuższy czas. Wkrótce ścieżka zaczyna piąć się w górę, prowadząc przez malownicze łąki, gdzie wiosną kwitną narcyzy i szafrany. W oddali widać już charakterystyczne szczyty, takie jak Pic d'Anie czy Pic de Lariste, które będą naszymi towarzyszami przez większość dnia. To właśnie na tym odcinku trzeba zachować szczególną ostrożność – szlak miejscami jest wąski i prowadzi po stromych zboczach.

Po około 4-5 godzinach marszu docieramy do kluczowego punktu etapu – Col de la Pierre Saint-Martin. To przełęcz o wysokości 1760 m n.p.m., która stanowi naturalną granicę między dolinami. To tutaj znajduje się słynna jaskinia Grotte de la Pierre Saint-Martin, jedna z najgłębszych w Europie, będąca mekką dla speleologów. Choć sama jaskinia nie jest dostępna dla turystów bez specjalistycznego sprzętu, to widok na jej wejście i okoliczne skały robi ogromne wrażenie. Na przełęczy warto zrobić dłuższy postój, by podziwiać panoramę na Pireneje Atlantyckie i Pireneje Wysokie. To również miejsce, gdzie często można spotkać dzikie zwierzęta – kozice pirenejskie i sępy płowe są tu stałymi bywalcami.

Kolejny odcinek trasy wiedzie przez Plateau de Soule – rozległy, wapienny płaskowyż, który jest prawdziwym labiryntem skalnych formacji. To jeden z najbardziej wymagających fragmentów etapu, ponieważ ścieżka jest słabo oznakowana i często ginie wśród głazów. Konieczne jest korzystanie z mapy i GPS, a także umiejętność czytania terenu. Na szczęście, co jakiś czas pojawiają się charakterystyczne kopce z kamieni (tzw. cairny), które pomagają w orientacji. Wędrując przez płaskowyż, można natknąć się na pozostałości dawnych szałasów pasterskich – cabanes, które świadczą o wielowiekowej tradycji wypasu owiec w tych górach. To idealne miejsca na krótki odpoczynek w cieniu.

Przyroda na tym etapie jest niezwykle bogata i zróżnicowana. Poza wspomnianymi kozicami i sępami, często spotyka się tu orły przednie i sokoły wędrowne. W niższych partiach lasów żyją dziki i jelenie, a w strumieniach można dostrzec pstrągi potokowe. Flora to prawdziwa mozaika – od alpejskich łąk pełnych goryczek i szarotek, po sucholubne rośliny wapienne, takie jak saxifraga czy draba. Warto zabrać ze sobą lornetkę, by w pełni docenić bogactwo pirenejskiej fauny i flory. Pamiętajmy jednak, że wszystkie te gatunki są chronione – nie wolno ich płoszyć ani niszczyć.

Ostatnie 3 kilometry etapu to zejście do Sainte-Engrâce, malowniczej wioski położonej w dolinę rzeki Gave de Sainte-Engrâce. Zejście jest strome i kamieniste, wymaga dobrej techniki marszu i stabilnych butów. Po drodze mijamy Chapelle de la Pierre Saint-Martin – małą, romańską kapliczkę, która jest ważnym punktem kultu religijnego. W samej wiosce znajduje się kilka schronisk i pensjonatów, gdzie można przenocować i zregenerować siły przed kolejnym etapem. Koniecznie warto spróbować lokalnych specjałów, takich jak garbure (gęsta zupa warzywna) czy fromage de brebis (ser owczy), które są prawdziwą ucztą po całym dniu wędrówki.

Z technicznego punktu widzenia, na HRP Étape 27 należy być przygotowanym na długie odcinki bez dostępu do wody. Najlepiej zaopatrzyć się w zapas na cały dzień, uzupełniając go tylko w potokach na początku trasy. Konieczne jest też posiadanie kijków trekkingowych, które odciążą kolana podczas stromych zejść. Pogoda w Pirenejach jest zmienna – nawet w lipcu może spaść śnieg lub grad, dlatego w plecaku powinna znaleźć się ciepła kurtka i przeciwdeszczowa powłoka. Telefon komórkowy ma ograniczony zasięg, więc warto mieć przy sobie mapę topograficzną w skali 1:25 000 (np. IGN 1547OT).

Podsumowując, HRP Étape 27 to etap, który dostarcza niezapomnianych wrażeń i satysfakcji z pokonania wymagającego terenu. Mimo braku przewyższeń w statystykach, w rzeczywistości jest to jeden z bardziej wyczerpujących odcinków całej trasy. Nagrodą są jednak zapierające dech w piersiach widoki, dzika przyroda i poczucie obcowania z prawdziwą górską dziczą. To propozycja dla tych, którzy szukają autentyczności i nie boją się wyzwań. Pamiętajcie – w górach najważniejsze jest bezpieczeństwo i szacunek dla natury. Bon voyage i do zobaczenia na szlaku!