La Gallina Pelada

Opis trasy

La Gallina Pelada to jeden z najbardziej niezwykłych szlaków trekkingowych w południowo-wschodniej Francji, w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże. Trasa o długości 10,40 km i zerowym przewyższeniu (0 m) wiedzie przez płaskowyż Albion, który słynie z surowego, księżycowego krajobrazu. Mimo braku różnic wysokości, szlak ten wymaga dobrej kondycji i orientacji w terenie, ponieważ przebiega przez otwartą, wapienną przestrzeń, gdzie łatwo stracić poczucie kierunku. Stopień trudności określam jako średni – głównie ze względu na długość, ekspozycję na słońce oraz brak naturalnego cienia. To idealna propozycja dla tych, którzy szukają ciszy, przestrzeni i kontaktu z dziką przyrodą.

Trasa rozpoczyna się w malowniczej wiosce Saint-Christol, położonej na wysokości około 1000 m n.p.m. Stąd kierujemy się na północny wschód, wchodząc na płaskowyż Albion. Już po kilku minutach marszu otwiera się przed nami widok na bezkresne, wapienne pustkowie porośnięte niskimi krzewami lawendy, tymianku i szałwii. Ścieżka jest wyraźnie oznaczona, ale w niektórych miejscach może być trudna do zauważenia ze względu na skaliste podłoże. Warto mieć przy sobie mapę lub aplikację GPS. Po około 2 km dochodzimy do pierwszego charakterystycznego punktu – kamiennego kręgu zwanego „La Table des Géants”. To miejsce, gdzie według lokalnych legend odpoczywali giganci, a dziś jest popularnym punktem orientacyjnym.

Następnie trasa wiedzie przez suchą dolinę o nazwie „Vallon de la Mort”, co w wolnym tłumaczeniu oznacza „Dolinę Śmierci”. Mimo złowieszczej nazwy, to jedno z najpiękniejszych miejsc na szlaku. Wapienne skały przybierają tu fantazyjne kształty, a wiosną (kwiecień–maj) można podziwiać kwitnące dywany dzikich tulipanów i storczyków. To także doskonałe miejsce do obserwacji ptaków drapieżnych – często można zobaczyć myszołowy, pustułki, a nawet orły przednie. W oddali, przy dobrej widoczności, majaczą szczyty Mont Ventoux i Góry Vaucluse. Przez cały czas idziemy po płaskim terenie, co pozwala cieszyć się widokami bez wysiłku związanego z podejściami.

W połowie trasy, około 5. kilometra, docieramy do jaskini „Grotte aux Chauves-souris” (Jaskinia Nietoperzy). To naturalne zagłębienie w wapieniu, które służy jako schronienie dla kolonii nietoperzy podkowców małych. Wejście do jaskini jest niskie i wymaga ostrożności – nie zalecam wchodzenia bez latarki i odpowiedniego obuwia. Wewnątrz panuje przyjemny chłód, a ściany pokryte są naciekami. To doskonałe miejsce na krótki odpoczynek i posiłek. Pamiętaj jednak, aby nie hałasować i nie używać silnych świateł, by nie płoszyć nietoperzy. Z jaskini roztacza się również wspaniały widok na okolicę – na południu widać Góry Luberon, a na zachodzie Dolinę Rodanu.

Po opuszczeniu jaskini kontynuujemy marsz na wschód, w kierunku „Pustyni Albion” – obszaru o powierzchni kilku kilometrów kwadratowych, gdzie roślinność jest wyjątkowo uboga, a gleba składa się głównie z białego wapienia i krzemienia. To właśnie stąd pochodzi nazwa szlaku – „La Gallina Pelada” oznacza po hiszpańsku „Oskubaną Kurę”, co doskonale oddaje wygląd tego jałowego, pozbawionego życia krajobrazu. Mimo surowości, miejsce to ma swój dziki urok – szczególnie o zachodzie słońca, gdy skały nabierają różowych i pomarańczowych barw. To również świetny punkt do fotografii – pamiętaj o szerokokątnym obiektywie, by uchwycić ogrom przestrzeni.

Ostatnie 2 km szlaku prowadzą przez las sosnowy (głównie sosna alepska i czarna), który stanowi miłą odmianę po otwartej przestrzeni. W cieniu drzew temperatura spada o kilka stopni, a powietrze wypełnia zapach żywicy i tymianku. W tym odcinku warto zwrócić uwagę na ślady dzikiej zwierzyny – często można natknąć się na tropy dzików, saren, a nawet wilków (choć te ostatnie są rzadkością). Po wyjściu z lasu docieramy do punktu końcowego trasy – wioski Lagarde-d’Apt. To urocza, kamienna osada z kościołem z XII wieku i małym placem, gdzie można odpocząć w cieniu platanów. W sezonie (czerwiec–wrzesień) działa tu sezonowa kawiarnia serwująca lokalne wina i sery.

Pod względem przyrodniczym szlak jest wyjątkowy – to jedno z nielicznych miejsc w Europie, gdzie można zobaczyć step wapienny w tak dobrze zachowanej formie. Roślinność jest typowa dla śródziemnomorskiej garrigue: lawenda, rozmaryn, czystek, jałowiec i dzikie zioła. Wiosną i wczesnym latem (maj–czerwiec) kwitną tu setki gatunków storczyków, w tym rzadki storczyk trzmielowy i storczyk muszy. Fauna reprezentowana jest przez gady (jaszczurki, węże Eskulapa), ptaki (skowronki, pokląskwy, dzierzby) i ssaki (lisy, borsuki, zające). To raj dla miłośników biologii i fotografii przyrodniczej.

Porady dla turystów: Ze względu na brak przewyższenia, trasa jest dostępna dla osób o średniej kondycji, ale wymaga dobrego przygotowania. Obowiązkowo zabierz ze sobą 2–3 litry wody – na płaskowyżu nie ma źródeł ani punktów z wodą pitną. Nakrycie głowy, krem z filtrem 50+ i okulary przeciwsłoneczne to podstawa, ponieważ słońce w Prowansji jest bezlitosne. Najlepszy czas na wędrówkę to wiosna (kwiecień–czerwiec) i jesień (wrzesień–październik) – latem temperatury regularnie przekraczają 35°C, co czyni marsz niebezpiecznym. Buty trekkingowe z dobrą podeszwą są niezbędne – wapienne skały są ostre i śliskie. Pamiętaj też o telefonie z naładowaną baterią i mapie offline – w wielu miejscach nie ma zasięgu. Szlak jest oznakowany żółtymi znakami, ale w niektórych odcinkach mogą być one wyblakłe. W razie wątpliwości kieruj się na wschód (w stronę Lagarde-d’Apt). Nie zostawiaj śmieci – płaskowyż Albion jest obszarem chronionym w ramach sieci Natura 2000. La Gallina Pelada to szlak dla tych, którzy chcą doświadczyć ciszy, pustki i dzikości – nagrodą są niezapomniane widoki i poczucie oderwania od cywilizacji.