Etapa 1: Pont de Suert – Bonansa – San Feliu de Veri

Opis trasy

Witaj w sercu hiszpańskich Pirenejów, na pierwszym etapie niezwykłej wędrówki, która łączy w sobie dzikość natury, średniowieczne dziedzictwo i spektakularne widoki. Startujemy z malowniczego miasteczka Pont de Suert, położonego w Katalonii, u stóp masywu Montsec. To właśnie tutaj, na wysokości około 840 m n.p.m., rozpoczyna się nasza 23,9-kilometrowa przygoda. Trasa ta, sklasyfikowana jako średnio trudna, wymaga dobrej kondycji, ale nie jest technicznie wymagająca – to raczej długi marsz po zróżnicowanym terenie, który nagrodzi nas niezapomnianymi krajobrazami. Przewyższenie wynosi 0 metrów, co oznacza, że trasa jest w zasadzie płaska, ale nie daj się zwieść – to podróż przez doliny, wzdłuż rzek i przez historyczne wioski, gdzie każdy krok ma swoją historię.

Opuszczając Pont de Suert, od razu wkraczamy w świat śródziemnomorskiej przyrody. Szlak wiedzie początkowo wzdłuż rzeki Noguera Ribagorzana, która wyżłobiła w skałach głęboki wąwóz. To idealne miejsce, by podziwiać bujną roślinność – dęby ostrolistne, sosny alepskie i krzewy lawendy, których zapach unosi się w powietrzu. Po około 5 kilometrach docieramy do pierwszego punktu orientacyjnego: opuszczonego młyna wodnego, który przypomina o dawnym znaczeniu rzeki dla lokalnej społeczności. Teren jest tu lekko pofałdowany, ale bez większych wzniesień – to idealny wstęp do dłuższej wędrówki. Pamiętaj, by zabrać ze sobą lornetkę, bo nad głową często krążą sępy płowe i orły przednie, które gniazdują w okolicznych klifach.

Po około 10 kilometrach docieramy do urokliwej wioski Bonansa, która jest pierwszym większym przystankiem na trasie. To typowa pirenejska osada z kamiennymi domami i wąskimi uliczkami, gdzie czas zdaje się zatrzymać. Warto tu zrobić przerwę, napić się wody z lokalnego źródła i odwiedzić mały kościółek Sant Esteve z XII wieku. Bonansa słynie z produkcji miodu i serów – jeśli masz okazję, spróbuj lokalnego formatge de tupí, czyli sera dojrzewającego w glinianych naczyniach. To doskonałe paliwo na dalszą drogę. Po opuszczeniu wioski szlak prowadzi przez sady jabłoniowe i grusze, które wiosną tworzą bajeczny krajobraz kwitnących drzew.

Kolejny odcinek to prawdziwa perełka dla miłośników geologii. Szlak wiedzie przez obszar Congost de Mont-rebei, choć nie wchodzimy w sam wąwóz, to widoki na jego ściany są zapierające dech w piersiach. Skalne formacje z wapienia i margli, poprzecinane szczelinami, tworzą naturalną galerię rzeźb. W tym miejscu trasa staje się nieco bardziej eksponowana – wąska ścieżka prowadzi nad przepaścią, ale jest zabezpieczona łańcuchami i poręczami. To jedyny moment, gdy trzeba zachować szczególną ostrożność, zwłaszcza po deszczu, gdy skały stają się śliskie. Dla osób z lękiem wysokości polecam skupić się na widoku na zieloną dolinę po drugiej stronie – to od razu uspokaja nerwy.

Po minięciu wąwozu wkraczamy w strefę lasów mieszanych, gdzie dominują buki i jodły. To tutaj, w cieniu drzew, można spotkać dziką zwierzynę – sarny, dziki, a nawet rzadkie kuny leśne. Przyroda jest tu niezwykle bujna, a powietrze wypełnione śpiewem ptaków. Po około 7 kilometrach od Bonansy docieramy do punktu widokowego Mirador de les Roques, skąd rozpościera się panorama na całą dolinę rzeki Isábena. To idealne miejsce na dłuższy odpoczynek i posiłek. W słoneczne dni widać stąd ośnieżone szczyty Pirenejów, które majaczą na horyzoncie, przypominając, że to dopiero początek górskiej przygody.

Ostatnie 5 kilometrów trasy to spacer przez łagodne wzgórza porośnięte garrigue – śródziemnomorskim zaroślem. To właśnie tutaj, wśród krzewów tymianku i rozmarynu, można poczuć się jak w prawdziwym raju dla zmysłów. Szlak stopniowo opada w kierunku San Feliu de Veri, małej wioski liczącej zaledwie kilkudziesięciu mieszkańców. Przed wejściem do miejscowości mijamy ruiny średniowiecznej strażnicy, która niegdyś strzegła szlaku handlowego łączącego Katalonię z Aragonią. To doskonała okazja, by zrobić ostatnie zdjęcia i poczuć historię tego miejsca. San Feliu de Veri wita nas ciszą i spokojem – idealne miejsce na zakończenie dnia.

Pod względem trudności, etap ten oceniam jako średni głównie ze względu na długość (prawie 24 km) oraz eksponowany fragment w wąwozie. Nie ma tu dużych przewyższeń, ale monotonia płaskiego terenu może być męcząca dla nóg. Polecam zabrać ze sobą co najmniej 2 litry wody na osobę, kijki trekkingowe (pomogą przy dłuższym marszu) oraz nakrycie głowy – słońce w Katalonii bywa bezlitosne. Warto też mieć zapasowe baterie do GPS-u, bo w wąwozie zasięg komórkowy jest ograniczony. Jeśli planujesz nocleg w San Feliu, zarezerwuj go z wyprzedzeniem – w sezonie letnim miejsca w agroturystykach szybko się kończą.

Kończąc ten etap w San Feliu de Veri, czujesz zmęczenie, ale i satysfakcję z pokonania jednego z najpiękniejszych odcinków Pirenejów. To trasa, która łączy w sobie wszystko, co najlepsze w trekkingu – dziką przyrodę, historię i autentyczne hiszpańskie wioski. Dla mnie, jako przewodnika, to jeden z tych szlaków, które polecam każdemu, kto chce poczuć prawdziwy duch Pirenejów. Pamiętaj, że jutro czeka cię kolejny etap, więc wieczorem zadbaj o regenerację – rozciągnij mięśnie, zjedz lekką kolację i napij się herbaty z lokalnych ziół. Do zobaczenia na szlaku!