Du mont Thou au mont Cindre

Opis trasy

Du mont Thou au mont Cindre to malownicza trasa trekkingowa o długości 8,85 km, położona w regionie Rodan-Alpy we Francji, w bliskim sąsiedztwie Lyonu. Szlak ten, choć nie oferuje dużych przewyższeń (0 m różnicy wzniesień), jest klasyfikowany jako średnio trudny ze względu na urozmaiconą rzeźbę terenu oraz techniczne fragmenty wymagające uwagi. Trasa wiedzie przez dwa charakterystyczne wzniesienia: Mont Thou (609 m n.p.m.) i Mont Cindre (622 m n.p.m.), które są częścią pasma Monts d’Or. To idealna propozycja dla osób poszukujących kontaktu z naturą bez konieczności pokonywania ekstremalnych wysokości, a jednocześnie chcących sprawdzić swoją kondycję na nierównym, leśnym podłożu.

Rozpoczynając wędrówkę z parkingu w okolicy miejscowości Saint-Cyr-au-Mont-d’Or, od razu wkraczamy w gęsty las liściasty, gdzie dominują dęby, buki i graby. Ścieżka początkowo łagodnie wznosi się, prowadząc przez wilgotne zagłębienia, w których wiosną zakwitają zawilce i przylaszczki. Po około 1,5 km docieramy do pierwszego punktu widokowego na Mont Thou. Stąd roztacza się panorama na dolinę Saony oraz, przy dobrej widoczności, na ośnieżone szczyty Alp. To doskonałe miejsce na krótki postój i dokumentację fotograficzną.

Kolejny odcinek szlaku wiedzie grzbietem, który łączy oba wzniesienia. Jest to najbardziej wymagająca część trasy – ścieżka staje się wąska, a korzenie drzew tworzą naturalne progi. Mimo braku przewyższeń, teren jest pagórkowaty, co wymaga dobrego balansu i odpowiedniego obuwia. Po drodze mijamy pozostałości dawnych murów tarasowych, świadczących o rolniczej historii tego obszaru. Wśród skał porośniętych mchem można dostrzec stanowiska storczyków, takich jak storczyk męski czy kukułka plamista, co czyni tę trasę rajem dla botaników amatorów.

Po około 4 km osiągamy Mont Cindre, najwyższy punkt wycieczki. Na szczycie znajduje się charakterystyczny krzyż oraz ławki, idealne na dłuższy odpoczynek. Widok stąd jest jeszcze bardziej spektakularny – obejmuje nie tylko dolinę Saony, ale także wzgórza Beaujolais i, w oddali, masyw Mont Blanc. To również miejsce, gdzie często spotyka się sokoły wędrowne i myszołowy, krążące nad okolicznymi lasami. Warto zabrać lornetkę, by obserwować te majestatyczne ptaki.

Zejście z Mont Cindre prowadzi w kierunku północno-wschodnim, przez suchsze, bardziej nasłonecznione zbocza. Roślinność zmienia się tu na krzewiaste zarośla jałowca i dzikiej róży, a wśród traw wygrzewają się jaszczurki zwinki. Szlak stopniowo opada w stronę wąwozu potoku Écorcheveau, gdzie można usłyszeć szum wody i śpiew drozdów. Ten odcinek jest szczególnie przyjemny wiosną i jesienią, gdy temperatura jest łagodna, a kolorystyka lasów zachwyca feerią barw.

Końcowe 2 km trasy prowadzą przez otwarte łąki, gdzie pasą się owce i kozy. To doskonała okazja, by zobaczyć tradycyjny krajobraz rolniczy regionu. Ścieżka staje się szeroka i wygodna, a po minięciu drewnianego mostku wracamy do punktu startowego. Całość wędrówki zajmuje około 3–4 godzin, w zależności od tempa i długości postojów. Dla mniej wprawionych turystów polecam rozpoczęcie wycieczki wcześnie rano, by uniknąć południowego upału.

Przyroda na szlaku Du mont Thou au mont Cindre jest niezwykle różnorodna. Oprócz wspomnianych storczyków, można tu spotkać rzadkie gatunki motyli, takie jak modraszek agestis czy paź królowej. W lasach żyją sarny, dziki i lisy, a przy odrobinie szczęścia – nawet borsuki. Dla miłośników geologii interesujące będą odsłonięcia skał wapiennych z okresu jurajskiego, w których widoczne są skamieniałości amonitów. Pamiętajmy jednak, by nie niszczyć tych delikatnych struktur i pozostawić je dla przyszłych pokoleń.

Podsumowując, Du mont Thou au mont Cindre to szlak, który łączy w sobie walory przyrodnicze, historyczne i widokowe. Mimo braku dużych przewyższeń, wymaga dobrego przygotowania – konieczne są wygodne buty trekkingowe, zapas wody (około 1,5 litra na osobę) oraz kijki, które ułatwią pokonanie korzeniastych odcinków. Trasa jest dostępna przez cały rok, ale w okresie zimowym należy liczyć się z błotem i oblodzeniami. Polecam również mapę IGN 1:25 000 (arkusz 3031 SB) oraz aplikację z GPS-em, gdyż w gęstym lesie łatwo stracić orientację. To prawdziwa perełka dla każdego, kto chce uciec od miejskiego zgiełku i zanurzyć się w ciszy francuskich wzgórz.