Chemin de Stevenson - Part 3

Opis trasy

Trzeci etap legendarnego szlaku Chemin de Stevenson, znanego również jako GR 70, to prawdziwa uczta dla miłośników dzikiej przyrody i surowych krajobrazów. Rozpoczynając w malowniczym Le Bleymard, wyruszamy w głąb Masywu Centralnego, gdzie ścieżka wije się przez rozległe, wrzosowate płaskowyże. To odcinek o długości 28,53 km, który pomimo braku dużych przewyższeń oferuje niezwykłe wyzwanie ze względu na swoją długość i ekspozycję na zmienne warunki atmosferyczne. Szlak wiedzie głównie przez otwarte przestrzenie, gdzie horyzont zdają się wyznaczać jedynie odległe szczyty i samotne farmy, co daje poczucie prawdziwej izolacji i obcowania z pierwotną naturą.

Stopień trudności tego odcinka określam jako średni, co wynika przede wszystkim z monotonii marszu po kamienistych, często błotnistych drogach gruntowych oraz konieczności pokonania znacznego dystansu w ciągu jednego dnia. Choć profil wysokościowy jest stosunkowo płaski, to długość trasy i brak cienia mogą dać się we znaki, szczególnie w upalne dni. Kluczowym punktem orientacyjnym jest przełęcz Col de la Pierre Plantée, skąd roztacza się panorama na górę Mont Lozère. To właśnie tutaj, według legend, Robert Louis Stevenson spotkał swojego osła Modestine, co nadaje temu miejscu szczególnego, literackiego ducha.

Charakterystycznym elementem tego odcinka są rozległe, wietrzne płaskowyże, porośnięte niską roślinnością stepową i wrzosami. Krajobraz jest tu surowy, ale niezwykle fotogeniczny – dominują odcienie brązu, zieleni i błękitu nieba. W oddali można dostrzec charakterystyczne kamienne budowle, tzw. „bergeries”, czyli dawne owczarnie, które stanowią świadectwo tradycyjnego pasterstwa. To właśnie w tych okolicach, w XIX wieku, Stevenson opisywał spotkania z pasterzami i wędrowcami, których życie toczyło się w rytmie natury, co nadaje szlakowi głęboki, historyczny kontekst.

Przyroda na tym odcinku jest wyjątkowo dzika i autentyczna. Wiosną i latem płaskowyże pokrywają się kobiercami kwitnących wrzosów i dzikich irysów, a w powietrzu unosi się zapach tymianku i lawendy. To raj dla ornitologów – można tu spotkać sokoły wędrowne, myszołowy, a nawet rzadkie dropie. W niższych partiach, wzdłuż strumieni, rosną gęste zarośla wierzb i leszczyn, które stanowią schronienie dla saren i dzików. Wieczorem, gdy zapada zmrok, słychać pohukiwanie puchaczy i nawoływania wilków, które powracają w te rejony, co dodaje szlakowi nuty dzikości i tajemniczości.

Praktyczne porady dla turystów są tu kluczowe, ponieważ trasa wiedzie przez obszary słabo zaludnione. Przede wszystkim, należy zaopatrzyć się w mapę topograficzną i naładowany telefon z GPS-em, ponieważ oznakowanie szlaku bywa miejscami nieczytelne, szczególnie po deszczu. Koniecznie trzeba zabrać ze sobą zapas wody pitnej, ponieważ źródła są rzadkie i często wysychają latem. W plecaku nie może zabraknąć również kurtki przeciwdeszczowej i ciepłej warstwy odzieży, nawet w środku lata – na płaskowyżach pogoda zmienia się gwałtownie, a wiatr potrafi być przenikliwy.

Noclegi na tym odcinku to przede wszystkim małe, rodzinne gîtes d'étape (schroniska) w miejscowościach takich jak Le Pompidou czy Saint-Germain-de-Calberte. Warto rezerwować je z wyprzedzeniem, szczególnie w sezonie letnim, gdyż liczba miejsc jest ograniczona. Alternatywą jest biwakowanie, ale tylko w wyznaczonych miejscach, z poszanowaniem ciszy nocnej i zasad parku narodowego. Pamiętajmy, że to teren wypasu owiec, więc należy unikać zakłócania spokoju zwierząt i zamykać za sobą wszystkie furtki.

Kulinarnie, ten etap to okazja do skosztowania lokalnych specjałów, takich jak aligot – kremowe puree ziemniaczane z serem, czy soczyste kiełbaski z Aubrac. W schroniskach często serwowane są domowe, sycące posiłki, które dodadzą energii na kolejny dzień wędrówki. Nie można też zapomnieć o degustacji serów kozich, które są dumą regionu Lozère. To właśnie te proste, ale autentyczne smaki, w połączeniu z surowym pięknem krajobrazu, tworzą niepowtarzalną atmosferę tego szlaku.

Podsumowując, trzeci odcinek Chemin de Stevenson to nie tylko wędrówka, ale prawdziwa podróż w czasie i przestrzeni, śladami pisarza i jego osła. To wyzwanie dla ciała i ducha, nagradzające niesamowitymi widokami, ciszą i poczuciem wolności. Dla każdego, kto szuka autentycznego kontaktu z naturą i chce doświadczyć magii francuskiego Masywu Centralnego, ten etap będzie niezapomnianym przeżyciem. Wyruszając na tę trasę, przygotujcie się na długi marsz, ale też na chwile zachwytu, które na zawsze pozostaną w pamięci.