Chemin de Stevenson - Part 5

Opis trasy

Chemin de Stevenson – część 5: Wędrówka przez dzikie serce Sewennów to jeden z najbardziej malowniczych i wymagających odcinków legendarnego szlaku GR 70. Trasa liczy 29,96 km i prowadzi przez niezwykle urozmaicony teren, od głębokich dolin po otwarte, wietrzne płaskowyże. Mimo że przewyższenie całkowite wynosi 0 m, profil trasy jest falisty, z licznymi podejściami i zejściami, co czyni ją średnio trudną i wymagającą dobrej kondycji. To etap, który w pełni oddaje ducha podróży Roberta Louisa Stevensona – samotność, dzikość natury i nieustanny kontakt z żywiołami.

Przebieg trasy rozpoczyna się w malowniczej wiosce Le Bleymard, położonej u stóp góry Mont Lozère. Szlak wiedzie najpierw przez lasy bukowe i sosnowe, stopniowo wznosząc się na płaskowyż. Po około 8 km docieramy do Col de la Pierre Plantée, skąd rozpościera się panorama na cały masyw. Następnie trasa opada w kierunku Le Pont de Montvert, gdzie można odpocząć nad rzeką Tarn. Kolejne kilometry to wędrówka przez wrzosowiska i pastwiska, aż do Florac – bramy do Parku Narodowego Sewennów. Ostatni odcinek prowadzi przez wąwozy i lasy kasztanowe, kończąc się w Saint-Jean-du-Gard.

Charakterystyczne punkty na tym etapie to przede wszystkim Mont Lozère – najwyższy szczyt regionu (1699 m n.p.m.), choć szlak nie zdobywa go bezpośrednio, ale okrąża jego zbocza. Warto zatrzymać się przy Chaos de Mont Lozère, polu głazów granitowych, które wyglądają jak pozostałości po gigantycznej bitwie. Kolejnym punktem jest Gorges du Tarn – spektakularny wąwóz o stromych ścianach, gdzie rzeka tworzy malownicze zakola. W Florac koniecznie odwiedź Maison du Parc – centrum informacyjne parku narodowego z wystawą o historii i przyrodzie regionu.

Przyroda na tym odcinku zachwyca różnorodnością. W niższych partiach dominują lasy dębowe i kasztanowe, a wyżej – sosny i kosodrzewina. Na płaskowyżach spotkasz wrzosy, janowce i dzikie maliny. Szczególnie cenne są łąki kwietne wokół Mont Lozère, gdzie wiosną zakwitają storczyki, goryczki i szarotki. Wśród zwierząt można natknąć się na sarny, dziki, a nawet wilki – choć te ostatnie są bardzo rzadkie. Ptaki to m.in. orły przednie, sokoły wędrowne i dzięcioły czarne. Nad rzekami żyją wydry i bobry, a w strumieniach – pstrągi.

Stopień trudności określam jako średni. Mimo braku dużych przewyższeń, trasa jest długa i męcząca, zwłaszcza w upalne dni. Nawierzchnia jest zróżnicowana: od utwardzonych dróg leśnych po kamieniste ścieżki i błotniste fragmenty po deszczu. Największym wyzwaniem jest odcinek między Le Pont de Montvert a Florac, gdzie szlak prowadzi przez strome zbocza wąwozu. Konieczne są dobre buty trekkingowe, kijki i zapas wody – na płaskowyżach brak źródeł. Pogoda w Sewennach bywa kapryśna: nawet latem mogą wystąpić burze i gwałtowne ochłodzenia.

Porady dla turystów: Najlepszy czas na wędrówkę to maj–wrzesień, ale unikaj lipca i sierpnia, gdy temperatury przekraczają 35°C. Noclegi warto rezerwować z wyprzedzeniem – w sezonie popularne gîtes d’étape (schroniska) są pełne. W Le Bleymard polecam Gîte de la Cascade, a w Florac – Hôtel des Gorges. Na trasie są też dzikie pola biwakowe, ale wymagają zezwolenia w parku narodowym. Pamiętaj o mapie IGN (nr 2738OT) i naładowanym powerbanku – sygnał GSM jest słaby. Woda pitna dostępna jest w wioskach, ale między nimi noś co najmniej 2 litry.

Kulminacyjnym momentem etapu jest przejście przez Col de la Pierre Plantée (ok. 1200 m n.p.m.), skąd widać cały łańcuch Sewennów. To miejsce ma też znaczenie historyczne – według legendy kamień upamiętnia bitwę między galijskimi plemionami. W Le Pont de Montvert warto zobaczyć most z XII wieku i kościół, w którym głosił kazania protestancki pastor. W Florac zachowały się fragmenty murów obronnych i zamek templariuszy. Cała trasa jest bogata w ślady przeszłości – od kamiennych murków po stare szałasy pasterskie.

Podsumowując, piąta część Chemin de Stevenson to niezapomniana przygoda w sercu dzikiej przyrody Francji. To etap, który wymaga wysiłku, ale nagradza widokami, ciszą i poczuciem wolności. Idealny dla doświadczonych piechurów szukających autentycznego kontaktu z naturą. Po dotarciu do Saint-Jean-du-Gard koniecznie skosztuj lokalnych serów kozich i wina z apelacji Côtes du Vivarais. Szlak ten to nie tylko wędrówka – to podróż śladami literatury i historii, która na długo pozostaje w pamięci.