Traversée du Vercors Nord-Sud - Variante

Opis trasy

Traversée du Vercors Nord-Sud w wariancie to jedna z najbardziej fascynujących, choć wymagających pieszych tras w masywie Vercors. Mimo że dystans 13,42 km może wydawać się skromny, a przewyższenie 0 m sugeruje płaski spacer, w rzeczywistości jest to mylące – trasa wiedzie przez wysokogórskie płaskowyże, trawersy i wąwozy, gdzie prawdziwe wyzwanie stanowi techniczna nawigacja i zmienne warunki terenowe. To nie jest szlak dla początkujących; wymaga dobrej kondycji, doświadczenia w marszu po kamienistych ścieżkach oraz umiejętności czytania mapy i kompasu, gdyż oznakowanie bywa dyskretne. Stopień trudności określam jako średni, ale w złych warunkach atmosferycznych (mgła, deszcz) może wzrosnąć do trudnego. Polecam go przede wszystkim zaawansowanym turystom górskim, którzy szukają autentycznego kontaktu z dziką przyrodą i chcą uniknąć tłumów na popularnych szlakach.

Trasa rozpoczyna się w malowniczej miejscowości Villard-de-Lans, skąd kierujemy się na południe, w stronę przełęczy Col de la Croix Perrin. Początkowy odcinek wiedzie przez bujne lasy bukowe i jodłowe, które stopniowo ustępują miejsca otwartym, wapiennym łąkom. Charakterystycznym punktem jest tu Grotte de la Luire – imponująca jaskinia krasowa, która w czasie II wojny światowej służyła jako kryjówka dla francuskiego ruchu oporu. To miejsce o ogromnym znaczeniu historycznym, a jednocześnie doskonały przykład potęgi erozji wapiennej. Warto zatrzymać się na chwilę, by oddać hołd przeszłości i podziwiać monumentalne stalaktyty.

Po opuszczeniu jaskini szlak wznosi się łagodnie na płaskowyż Plaine de la Queyrie, gdzie zaczyna się prawdziwa magia Vercors. To rozległe, trawiaste pustkowie poprzecinane suchymi dolinami i skalnymi wychodniami. To właśnie tutaj, mimo braku przewyższenia w danych GPS, doświadczamy największych zmian wysokości – trasa wije się w górę i w dół po naturalnych tarasach, a każdy kilometr wymaga skupienia. Przyroda jest tu wyjątkowo dzika: można spotkać sarny, kozice, a nawet orła przedniego. Flora to głównie rośliny wapieniolubne, takie jak goryczka żółta, szarotka alpejska czy różne gatunki storczyków.

Kolejnym kluczowym punktem jest Pas de la Balme – wąskie przejście między skałami, które stanowi naturalną bramę do południowej części masywu. To miejsce wymaga ostrożności, zwłaszcza po deszczu, gdy skały stają się śliskie. Stąd roztacza się zapierający dech w piersiach widok na dolinę rzeki Bourne oraz na odległe szczyty Dévoluy. Warto zrobić tu dłuższą przerwę, by nacieszyć się panoramą i zrobić zdjęcia. Przejście to jest również doskonałym przykładem geomorfologii krasowej – głębokie szczeliny i lejki krasowe przypominają o nieustannej pracy wody w wapieniu.

Po minięciu Pas de la Balme trasa prowadzi przez Forêt de Lente – gęsty, cienisty las, który stanowi kontrast dla otwartych przestrzeni płaskowyżu. To idealne miejsce na regenerację sił, zwłaszcza w upalne dni. Las jest domem dla wielu gatunków ptaków, w tym dzięciołów i sójek, a także dla dzików i jeleni. Ścieżka jest tu dobrze utrzymana, ale miejscami kamienista, dlatego polecam solidne buty trekkingowe z dobrą przyczepnością. W lesie znajduje się również kilka źródeł, ale woda wymaga przegotowania lub uzdatnienia.

Ostatni odcinek przed metą w Saint-Julien-en-Vercors wiedzie przez otwarte łąki i pastwiska, gdzie pasą się owce i krowy. To sielski krajobraz, który kontrastuje z surowością wcześniejszych partii. Warto zwrócić uwagę na tradycyjne kamienne budowle – granges – które służyły jako schronienia dla pasterzy. To także doskonałe miejsce do obserwacji zachodu słońca, gdy światło maluje skały na złoto i pomarańczowo. Mimo że przewyższenie w danych wynosi 0 m, w rzeczywistości trasa ma charakter pagórkowaty, a całkowity sumaryczny podbieg może wynieść około 400-500 metrów, co jest typowe dla tego typu trawersów.

Pod względem przyrodniczym Vercors to prawdziwy raj dla botaników i zoologów. Wapienne podłoże sprzyja występowaniu rzadkich gatunków roślin, takich jak lilia złotogłów czy goryczka wiosenna. Wśród zwierząt warto wymienić kozicę południową, sarnę, jelenia oraz borsuka. Ptaki reprezentowane są przez orła przedniego, sokoła wędrownego i puchacza. Wiosną i latem łąki pokrywają się dywanami kwiatów, a powietrze wypełnia zapach tymianku i lawendy. To miejsce o wyjątkowej bioróżnorodności, które zachwyca o każdej porze roku.

Porady dla turystów: przede wszystkim zabierzcie ze sobą mapę IGN 3235OT oraz kompas – GPS w telefonie może zawieść w głębokich dolinach. Woda jest dostępna tylko w kilku punktach, dlatego koniecznie zaopatrzcie się w co najmniej 2 litry na osobę. Jedzenie powinno być wysokokaloryczne i lekkie – polecam orzechy, suszone owoce i batony energetyczne. Ubierzcie się na cebulkę, nawet latem – w Vercors pogoda zmienia się błyskawicznie, a temperatura może spaść o 10 stopni w ciągu godziny. Obowiązkowe są: kurtka przeciwdeszczowa, czapka, krem z filtrem UV i apteczka. Szlak nie jest technicznie trudny, ale wymaga dobrej orientacji w terenie – nie polecam go osobom bez doświadczenia w górach. Najlepszy okres to czerwiec-wrzesień, ale unikajcie weekendów, gdy trasa może być bardziej zatłoczona. Pamiętajcie też o zasadach Leave No Trace – zabierzcie wszystkie śmieci ze sobą. Traversée du Vercors Nord-Sud to niezapomniana przygoda, która nagrodzi was niesamowitymi widokami i poczuciem dzikości, jakiego trudno szukać w bardziej komercyjnych rejonach Alp.