Tour du Mont Thabor Variante

Opis trasy

Tour du Mont Thabor Variante to niezwykle satysfakcjonująca, średniozaawansowana pętla trekkingowa o długości 7,25 km, która wiedzie przez malownicze, wysokogórskie krajobrazy francuskich Alp. Startując z malowniczej miejscowości Valloire w regionie Sabaudii, trasa ta stanowi doskonałą alternatywę dla klasycznego obejścia masywu Mont Thabor. Choć przewyższenie wynosi 0 metrów w ujęciu sumarycznym, co może sugerować płaski spacer, w rzeczywistości jest to pętla o stałym, umiarkowanym nachyleniu, która wymaga dobrej kondycji i przygotowania. Szlak jest idealny dla doświadczonych piechurów i trekkingowców, którzy pragną uniknąć tłumów i cieszyć się dziką, alpejską przyrodą w całej okazałości.

Trasa rozpoczyna się przy parkingu w rejonie Col du Télégraphe (ok. 1566 m n.p.m.), skąd kierujemy się na południowy zachód, w stronę wyraźnie oznakowanego szlaku GR5. Początkowy odcinek wiedzie przez rozległe, trawiaste hale alpejskie, poprzecinane kamiennymi murekami i strumieniami. Stopień trudności określam jako średni – choć dystans nie jest długi, to stałe, choć łagodne podejście (ok. 300-400 metrów przewyższenia w górę, a potem tyle samo w dół) oraz kamieniste podłoże wymagają pewnego kroku i dobrego obuwia. Szlak jest dobrze oznakowany żółtymi znakami i kamiennymi kopczykami, co ułatwia orientację nawet przy gorszej widoczności.

Po około 2 km marszu docieramy do pierwszego charakterystycznego punktu – Lac de la Sausse (ok. 1900 m n.p.m.). To niewielkie, ale niezwykle urokliwe jeziorko o turkusowej barwie, otoczone stokami porośniętymi kosodrzewiną. Woda jest krystalicznie czysta, a w słoneczne dni tafla odbija majestatyczne szczyty. To idealne miejsce na krótki odpoczynek i uzupełnienie zapasów wody. Wokół jeziora często spotkamy świstaki – ich charakterystyczny gwizd ostrzegawczy towarzyszy nam przez całą wędrówkę. Fauna tego rejonu to również kozice i orły przednie, które krążą nad głowami, wypatrując zdobyczy.

Kontynuując wędrówkę, szlak zaczyna się wznosić bardziej stromo, prowadząc przez gruzowiska skalne i fragmenty moren. To najtrudniejszy technicznie odcinek – wymaga ostrożności, szczególnie po deszczu, gdy kamienie stają się śliskie. Po pokonaniu ok. 500 metrów przewyższenia docieramy do Col de la Sausse (ok. 2300 m n.p.m.), który stanowi najwyższy punkt trasy. Roztacza się stąd zapierająca dech panorama na masyw Mont Thabor (3178 m n.p.m.) oraz dolinę Valloire. Wiatr jest tu często bardzo silny, dlatego warto mieć ze sobą kurtkę przeciwwiatrową. To również doskonałe miejsce na zdjęcia – widoki są wręcz katalogowe.

Z przełęczy schodzimy w dół, kierując się na wschód, w stronę Vallon de la Sausse. Odcinek ten jest nieco łatwiejszy, ale nadal wymaga uwagi – ścieżka jest wąska, a po obu stronach znajdują się strome zbocza. Schodząc, mijamy kolejne, mniejsze jeziorka oraz wodospady zasilane topniejącym śniegiem. Woda jest lodowata i idealna do ochłody w upalne dni. Na tym odcinku szczególnie warto zwrócić uwagę na florę alpejską – wiosną i latem zakwitają tu m.in. szarotki, goryczki i różaneczniki. To prawdziwy raj dla botaników i miłośników przyrody.

Ostatnie 2 km trasy prowadzą przez las modrzewiowy, który zapewnia przyjemny cień i schronienie przed słońcem. Szlak stopniowo łagodnieje, a my ponownie docieramy na otwarte hale, skąd widać już parking. Na tym odcinku warto zachować ciszę – często spotyka się tu sarny i jelenie. W sezonie letnim, w zależności od opadów, mogą pojawiać się grzyby – głównie borowiki i podgrzybki, ale zbieranie ich wymaga znajomości gatunków i lokalnych przepisów. Trasa kończy się dokładnie w punkcie startu, co czyni ją wygodną pętlą.

Podsumowując, Tour du Mont Thabor Variante to szlak, który w zaledwie 7,25 km oferuje niezwykłe bogactwo alpejskich krajobrazów. Jest to trasa o średnim stopniu trudności, wymagająca dobrej kondycji i odpowiedniego sprzętu. Polecam ją szczególnie osobom, które chcą uniknąć tłumów i cieszyć się dziką przyrodą. Porady praktyczne: zabierzcie ze sobą co najmniej 1,5 litra wody na osobę (na trasie brak źródeł pitnych), krem z filtrem UV, nakrycie głowy oraz mapę (np. IGN 3535 ET). Telefon komórkowy warto mieć w trybie offline z załadowaną trasą GPS. Sezon letni (czerwiec-wrzesień) jest najlepszy, choć wczesnym latem mogą zalegać płaty śniegu. Szlak jest psiej przyjazny, ale tylko dla dobrze wyszkolonych czworonogów – bydło wypasane na halach może być agresywne.