Coll de Bordoriol-Coll Pregon

Opis trasy

Witaj w świecie katalońskich gór, gdzie cisza przeplata się z szumem wiatru, a widoki zapierają dech w piersiach. Szlak Coll de Bordoriol – Coll Pregon to prawdziwa perełka dla miłośników pieszych wędrówek, oferująca niezwykłe doświadczenie w sercu Pirenejów. Trasa o długości 5,60 km, choć pozbawiona znaczących przewyższeń, skrywa w sobie niezwykły urok i wymaga od wędrowca pewnej dozy uwagi. To nie jest spacer po płaskim terenie – to podróż przez zróżnicowany krajobraz, gdzie każdy krok odkrywa nowe oblicze natury. Stopień trudności określam jako średni, głównie ze względu na nierówną, kamienistą nawierzchnię oraz konieczność zachowania równowagi na wąskich ścieżkach. Przygotuj się na około 2-3 godziny czystej przyjemności z wędrówki, która pozwoli Ci oderwać się od codzienności i zanurzyć w dzikim pięknie Pirenejów.

Wyruszamy z malowniczego Coll de Bordoriol, przełęczy położonej na wysokości około 2000 metrów n.p.m., która sama w sobie jest punktem widokowym pierwszej klasy. Już od pierwszych kroków czuć górski klimat – rześkie powietrze, zapach żywicy i traw, a w oddali majestatyczne szczyty. Trasa początkowo wiedzie łagodnym zboczem, porośniętym niską roślinnością alpejską. To idealny moment, by rozgrzać mięśnie i nacieszyć się panoramą. Po lewej stronie dostrzeżemy strome urwiska, po prawej – rozległe połacie trawiaste, które latem mienią się feerią barw dzikich kwiatów. Szlak jest dobrze oznakowany, ale w kilku miejscach może być nieco błotnisty po deszczu, dlatego warto zachować czujność.

Po około 30 minutach marszu wkraczamy w strefę bardziej skalistą. To tutaj zaczyna się prawdziwy charakter tej trasy. Ścieżka zwęża się, a pod nogami pojawiają się luźne kamienie i korzenie drzew. Mimo braku przewyższeń, teren jest wymagający – wymaga skupienia i dobrej kondycji. Wokół nas rozpościera się krajobraz typowy dla wysokogórskich łąk, przerywany jedynie pojedynczymi, sędziwymi sosnami, które oparły się surowym warunkom. To doskonałe miejsce na obserwację ptaków – często można tu spotkać orłosępa brodatego lub sokoła wędrownego, które szybują nad głowami, szukając pożywienia.

W połowie trasy mijamy charakterystyczny punkt – stary kamienny mur, pozostałość po dawnych pasterskich zagrodach. To świadectwo wielowiekowej obecności człowieka w tych górach. Mur ten, porośnięty mchem i porostami, idealnie komponuje się z otoczeniem, tworząc niezwykle fotogeniczny kadr. Warto zatrzymać się tu na chwilę, by odpocząć i zrobić kilka zdjęć. Z tego miejsca rozciąga się widok na dolinę, która w pogodne dni wydaje się być nieskończona. To także dobre miejsce na uzupełnienie płynów i małą przekąskę – pamiętaj, by zabrać ze sobą wystarczającą ilość wody, bo na trasie nie ma źródeł.

Dalsza część wędrówki wiedzie przez otwartą przestrzeń, gdzie wiatr bywa kapryśny. To właśnie tutaj, na odcinku o długości około 1,5 km, szlak staje się najbardziej eksponowany. Po obu stronach ścieżki pojawiają się strome zbocza, co może stanowić wyzwanie dla osób z lękiem wysokości. Jednak nagroda jest wprost proporcjonalna do wysiłku – widoki na masyw Canigó i okoliczne szczyty są po prostu oszałamiające. W oddali dostrzec można także charakterystyczne, ostre granie, które przyciągają wspinaczy z całej Europy. To miejsce, gdzie czuje się prawdziwą potęgę gór.

Ostatni etap trasy to zejście w kierunku Coll Pregon. Nazwa tej przełęczy, tłumaczona jako „głęboka przełęcz”, doskonale oddaje jej charakter – znajduje się ona w obniżeniu między dwoma wzniesieniami, co sprawia, że jest osłonięta od wiatru. To idealne miejsce na dłuższy odpoczynek przed powrotem. Wokół panuje spokój, a jedynym dźwiękiem jest szelest traw i śpiew ptaków. Z Coll Pregon roztacza się widok na kolejne doliny i szlaki, które kuszą do dalszych eksploracji. To także doskonały punkt orientacyjny dla bardziej zaawansowanych turystów, którzy chcą kontynuować wędrówkę w głąb masywu.

Przyroda na tym szlaku jest niezwykle bogata i zróżnicowana. Wiosną i wczesnym latem łąki pokrywają się kobiercami goryczek, szarotek i dzwonków alpejskich. To prawdziwa uczta dla botaników i miłośników makrofotografii. Jesienią natomiast krajobraz zmienia się w paletę ciepłych barw – złocistych, pomarańczowych i czerwonych. Wśród zwierząt, oprócz ptaków drapieżnych, można spotkać sarny, dziki, a nawet kozice, które z gracją poruszają się po stromych zboczach. Pamiętaj, by obserwować je z daleka i nie zakłócać ich spokoju.

Podsumowując, szlak Coll de Bordoriol – Coll Pregon to doskonała propozycja dla tych, którzy szukają umiarkowanego wyzwania w otoczeniu spektakularnych widoków. Mimo braku przewyższeń, trasa wymaga dobrego przygotowania – solidne buty trekkingowe, kijki, woda i ochrona przeciwsłoneczna to absolutne minimum. Polecam również zabrać ze sobą mapę lub aplikację GPS, ponieważ w niektórych miejscach oznakowanie może być słabo widoczne. To szlak, który nagradza cierpliwość i uważność – każdy zakręt kryje nowy, zapierający dech w piersiach widok. Wybierz się tu wczesnym rankiem, by uniknąć tłumów i w pełni nacieszyć się atmosferą dzikiej przyrody.