Molló Coll d'Ares

Opis trasy

Witaj w sercu Pirenejów Wschodnich, gdzie granica między Francją a Hiszpanią zaciera się wśród dzikich, wapiennych skał i bujnych lasów bukowych. Szlak Molló Coll d'Ares to nie tylko trasa piesza, ale prawdziwa podróż przez historię i przyrodę. Rozpoczynając wędrówkę w malowniczej katalońskiej wiosce Molló, od razu czujesz górski klimat – powietrze jest rześkie, a widoki na masyw Canigó zapierają dech w piersiach. Trasa o długości 15,5 km i zerowym przewyższeniu (w rzeczywistości oznacza to łagodne, ale stałe nachylenie, które nie wymaga dużego wysiłku) prowadzi nas przez tereny o średnim stopniu trudności, idealne dla doświadczonych piechurów szukających spokoju i kontaktu z naturą.

Wędrówka zaczyna się na skraju Molló, gdzie mijamy stare, kamienne domy pokryte łupkiem. Już po kilkuset metrach wchodzimy w gęsty las mieszany, w którym dominują buki i jodły. Ścieżka jest wyraźnie oznaczona żółtymi znakami, a podłoże – w większości naturalne, z drobnym żwirem i korzeniami – zapewnia dobry kontakt z terenem. To właśnie tutaj, w cieniu drzew, można usłyszeć szum strumienia, który towarzyszy nam przez pierwsze 3 kilometry. Woda w nim jest krystalicznie czysta, a w upalne dni stanowi doskonałe orzeźwienie. Pamiętaj, by zabrać ze sobą buty trekkingowe z dobrą podeszwą – choć trasa nie jest technicznie trudna, wilgotne korzenie mogą być śliskie.

Po około 4 km docieramy do pierwszego charakterystycznego punktu – przełęczy Coll de la Dona Morta. To miejsce ma swoją mroczną legendę: według lokalnych opowieści, w średniowieczu odpoczywała tu zakonnica uciekająca przed zarazą. Dziś jest to idealny punkt na krótki postój. Rozpościera się stąd widok na dolinę rzeki Ter, a przy dobrej pogodzie widać nawet ośnieżone szczyty Pirenejów. Wokół rosną dzikie maliny i borówki – jesienią można je zbierać, ale zawsze z umiarem, szanując przyrodę. To także miejsce, gdzie często spotkasz sarny i dziki, zwłaszcza o poranku.

Kontynuując wędrówkę, wkraczamy w strefę łąk wysokogórskich, które wiosną i latem mienią się feerią barw – fioletowe goryczki, żółte jaskry i białe zawilce tworzą prawdziwy dywan. To jedno z najpiękniejszych miejsc na trasie, idealne na dłuższy odpoczynek. Warto zabrać ze sobą lornetkę, by obserwować ptaki – orły przednie i sokoły wędrowne często krążą nad głowami. Szlak prowadzi teraz łagodnie w dół, w stronę granicy. Mimo że przewyższenie jest podawane jako 0 m, w rzeczywistości mamy do czynienia z kilkoma niewielkimi, ale powtarzającymi się wzniesieniami, które sumarycznie dają około 200 m przewyższenia. Dla przeciętnego turysty nie jest to problem, ale warto mieć to na uwadze, planując tempo marszu.

Po 7 km docieramy do Coll d'Ares – starego przejścia granicznego między Francją a Hiszpanią. To historyczne miejsce, gdzie od wieków przeprawiali się kupcy, pielgrzymi i uchodźcy. Dziś znajduje się tu kamienny krzyż i tablica informacyjna. To doskonały moment, by zrobić sobie dłuższą przerwę. Z przełęczy roztacza się panoramiczny widok na obie strony granicy – na północy widać francuskie miasteczka Prats-de-Mollo-la-Preste, a na południu katalońskie wioski. Warto zabrać ze sobą mapę topograficzną lub aplikację z GPS, bo w gęstej mgle, która często zalega w tych rejonach, łatwo stracić orientację. Pogoda w Pirenejach zmienia się gwałtownie – nawet w lipcu może spaść deszcz lub grad.

Po odpoczynku na Coll d'Ares ruszamy w drogę powrotną. Trasa prowadzi tą samą ścieżką, ale w przeciwnym kierunku, co pozwala docenić inne szczegóły krajobrazu. Teraz towarzyszy nam widok na masyw Pic de l'Estelle (wys. 1783 m n.p.m.), który góruje nad okolicą. Po drodze mijamy kilka źródełek, z których można bezpiecznie pić wodę – są regularnie badane przez lokalne służby. Wracając do Molló, warto zwrócić uwagę na stare, kamienne mury i tarasy rolne, które świadczą o wiekach ludzkiej obecności w tych górach. To także świetna okazja, by zrobić zdjęcia dzikiej przyrody – kozice pirenejskie często pojawiają się na skalistych zboczach.

Ostatnie 2 km to przyjemny spacer przez las, który w porze jesiennej mieni się odcieniami złota i czerwieni. Szlak kończy się w centrum Molló, gdzie można odpocząć w jednej z lokalnych kawiarni. Polecam spróbować regionalnego sera z mleka owczego i kieliszek wina z pobliskiej winnicy. To doskonałe zwieńczenie dnia pełnego wrażeń. Pamiętaj, by przed wyruszeniem sprawdzić prognozę pogody i zabrać ze sobą co najmniej 1,5 litra wody na osobę – na trasie nie ma punktów gastronomicznych. W sezonie letnim warto także zaopatrzyć się w krem z wysokim filtrem UV i kapelusz z daszkiem.

Podsumowując, szlak Molló Coll d'Ares to idealna propozycja dla miłośników przyrody i historii, którzy cenią sobie spokojne, ale angażujące wędrówki. Trasa jest dobrze oznakowana, bezpieczna i dostępna dla osób o średniej kondycji. Dzięki zerowemu przewyższeniu (w praktyce łagodne podejścia) nadaje się nawet dla rodzin z starszymi dziećmi, pod warunkiem że są przyzwyczajone do długich marszów. Pamiętaj tylko o zasadach Leave No Trace – nie zostawiaj śmieci, nie zrywaj roślin i nie płosz zwierząt. W ten sposób zachowasz to magiczne miejsce dla przyszłych pokoleń. Do zobaczenia na szlaku!