Nadarzyce - Rezerwat Diabli Skok

Opis trasy

Wyruszając z malowniczej wsi Nadarzyce, położonej w sercu Pojezierza Drawskiego, wkraczamy na szlak o długości 11 km, który mimo zerowego przewyższenia oferuje niezwykle urozmaiconą wędrówkę. Trasa ta, o średnim stopniu trudności, prowadzi głównie przez tereny leśne Puszczy Drawskiej, gdzie dominują buczyny i bory mieszane. Początkowy odcinek wiedzie łagodnie wśród starych dębów i sosen, a delikatny szum wiatru w koronach drzew towarzyszy nam przez pierwsze kilometry. Mimo braku różnic wysokości, szlak wymaga dobrego przygotowania – długość i podmokłe fragmenty wiosną oraz jesienią mogą stanowić wyzwanie dla mniej doświadczonych piechurów. To idealna propozycja dla miłośników długich spacerów, którzy pragną oderwać się od cywilizacji i zanurzyć w dzikiej przyrodzie.

Po około 3 km od Nadarzyc docieramy do pierwszego charakterystycznego punktu – mostku na rzece Drawie. To urokliwe miejsce, gdzie woda leniwie przepływa pod naszymi stopami, a wokół rozpościera się widok na podmokłe łąki i starorzecza. Warto tu zatrzymać się na chwilę, by wsłuchać się w odgłosy ptaków – często można spotkać czaple siwe, a nawet bieliki krążące nad koronami drzew. Mostek jest także idealnym punktem do zrobienia pamiątkowych zdjęć, szczególnie o poranku, gdy mgła unosi się nad wodą. To miejsce przypomina, że Drawa to jedna z najczystszych rzek w Polsce, co potwierdza bogactwo flory i fauny w jej otoczeniu.

Kolejne 2 km prowadzą nas przez rezerwat „Diabli Skok”, który jest główną atrakcją tej trasy. Rezerwat ten, utworzony w 1959 roku, chroni fragment przełomowej doliny Drawy z malowniczymi skarpami i starorzeczami. Nazwa „Diabli Skok” nawiązuje do legendy o diable, który przeskoczył nad rzeką, pozostawiając po sobie głęboki wąwóz. W rzeczywistości to efekt erozyjnej działalności wód, które przez tysiąclecia wyżłobiły w miękkich skałach osadowych imponujące jary. Spacerując wąską ścieżką wzdłuż krawędzi doliny, możemy podziwiać strome zbocza porośnięte bujnym lasem łęgowym, a w dole – wijącą się Drawę. To jedno z najpiękniejszych miejsc w regionie, idealne do kontemplacji przyrody.

W sercu rezerwatu napotykamy punkt widokowy na przełom Drawy, skąd rozpościera się panorama na meandry rzeki i okoliczne lasy. To doskonałe miejsce na przerwę – ławki i tablice informacyjne przybliżają geologię i historię tego obszaru. Warto zabrać lornetkę, by obserwować ptaki wodne, takie jak perkozy czy łabędzie nieme, które często gniazdują w zakolach rzeki. Z punktu widokowego widać także pozostałości dawnego młyna wodnego, który działał tu w XIX wieku – dziś tylko fundamenty przypominają o dawnym przemyśle. To miejsce emanuje spokojem i harmonią, co czyni je ulubionym przystankiem fotografów i przyrodników.

Po minięciu punktu widokowego szlak zagłębia się w buczynę pomorską – las bukowy z domieszką dębów i grabów, który wiosną zachwyca kobiercami zawilców i przylaszczek. Jesienią natomiast liście przybierają złocisto-czerwone barwy, tworząc bajkowy nastrój. Na tym odcinku warto zwrócić uwagę na pomnikowe drzewa – potężne buki o obwodzie pnia przekraczającym 4 metry, które są świadkami historii sięgającej XVIII wieku. Ścieżka jest tu wąska i miejscami korzenista, co wymaga ostrożności, zwłaszcza po deszczu. To także ulubione terytorium saren i dzików, które często pojawiają się na skraju lasu – cisza i uważność mogą zaowocować niezapomnianym spotkaniem.

Około 8 km trasy docieramy do mostu na Drawie w okolicy wsi Stare Osieczno. To drugi kluczowy punkt szlaku, gdzie rzeka rozlewa się szerzej, tworząc rozlewiska porośnięte trzcinami i pałką wodną. W tym miejscu często można spotkać wędkarzy łowiących pstrągi i lipienie, a także kajakarzy pokonujących malowniczy odcinek Drawy. Most jest także świetnym miejscem na odpoczynek – w cieniu starych wierzb można rozłożyć koc i posilić się prowiantem. Woda w rzece jest krystalicznie czysta, co zachęca do ochłody w upalne dni, choć należy pamiętać o ostrożności ze względu na nierówne dno.

Ostatnie 3 km prowadzą przez rezerwat „Dębina”, który chroni starodrzew dębowy z domieszką lip i klonów. To najbardziej zaciszny fragment szlaku, gdzie ciszę przerywa jedynie śpiew ptaków i szelest liści. Wśród dębów można dostrzec głazy narzutowe – pozostałości po epoce lodowcowej, które nadają krajobrazowi surowy, pierwotny charakter. Przy odrobinie szczęścia natkniemy się na żeremie bobrowe – te pracowite ssaki od lat kształtują lokalne ekosystemy, tworząc stawy i kanały. To idealne miejsce na medytację i głęboki kontakt z naturą, z dala od zgiełku miasta.

Kończąc wędrówkę w Nadarzycach, warto odwiedzić lokalne gospodarstwo agroturystyczne, które serwuje regionalne potrawy, takie jak dziczyzna czy sery kozie. Szlak ten jest doskonale oznakowany – niebieskie znaki prowadzą nas bezbłędnie przez całą trasę. Porady dla turystów: zabierzcie solidne buty trekkingowe (mimo braku przewyższeń, podłoże bywa błotniste), zapas wody (brak źródeł na trasie), repelent na komary (szczególnie latem) oraz mapę – sygnał komórkowy jest słaby w głębi lasu. Najlepszy czas na wędrówkę to wiosna (maj-czerwiec) i jesień (wrzesień-październik), gdy temperatury są umiarkowane, a przyroda prezentuje się najpiękniej. Szlak Nadarzyce – Diabli Skok to prawdziwa perła Pojezierza Drawskiego, która na długo pozostanie w pamięci każdego miłośnika pieszych wędrówek.