Ștei - Vf. Fața Goală - Groapa Ruginoasă - Șaua Vârtop

Wegbeschreibung

Szlak rozpoczyna się w miejscowości Ștei, skąd wiedzie w stronę pasma górskiego, stopniowo nabierając wysokości. Początkowe kilometry prowadzą przez tereny zabudowane i otwarte przestrzenie, zanim trasa wejdzie w las. Oznakowanie szlaku to żółty pasek (yellow:white:yellow_stripe), charakterystyczny dla szlaków lokalnych i łącznikowych w systemie PTTK. Kolor żółty oznacza, że jest to trasa o znaczeniu drugorzędnym, często prowadząca przez mniej uczęszczane rejony. Po opuszczeniu Ștei szlak wspina się w kierunku Vf. Grohoților, pokonując pierwsze poważniejsze przewyższenia. Teren staje się bardziej stromy, a ścieżka wiję się przez las mieszany. Ten odcinek wymaga dobrej kondycji, szczególnie przy ciepłej pogodzie, gdyż brakuje tu naturalnego cienia na bardziej otwartych fragmentach. Kolejnym punktem na trasie jest Vf. Fața Goală, który stanowi naturalny punkt widokowy na okoliczne doliny i grzbiety. To dobre miejsce na krótki odpoczynek przed dalszą drogą. Szlak kontynuuje w kierunku Groapa Ruginoasă – charakterystycznego osuwiskowego zagłębienia, które jest jednym z ciekawszych elementów geologicznych w tej części gór. Z Groapa Ruginoasă trasa prowadzi w stronę Șaua Vârtop, czyli przełęczy łączącej dwa grzbiety. Odcinek ten jest mniej stromy, ale długi i monotonny, prowadzący głównie przez tereny trawiaste i kosodrzewinę. To tutaj szlak osiąga swoje najwyższe punkty, a widoki rozciągają się na cały masyw. Po minięciu przełęczy rozpoczyna się etap schodzenia w dół, z powrotem w kierunku Ștei. Trasa wiedzie przez lasy bukowe i świerkowe, które zapewniają przyjemny cień. Szlak jest dobrze widoczny, ale na niektórych odcinkach może być błotnisty po deszczach, szczególnie w niższych partiach. Całkowita długość pętli wynosi 20,60 km, co przy średnim tempie marszu zajmuje około 6–7 godzin. Trudność określono jako średnią – głównie ze względu na sumę podejść oraz długość trasy. Szlak nie wymaga specjalistycznego sprzętu, ale konieczne są wygodne buty trekkingowe i zapas wody. Ze względu na pętlowy charakter, szlak kończy się w punkcie startu, co ułatwia logistykę – nie trzeba organizować transportu powrotnego. Trasa dostępna jest od wiosny do jesieni, zimą może być niebezpieczna ze względu na oblodzenia i słabą widoczność. Podsumowując, jest to wymagająca, ale satysfakcjonująca trasa dla osób z podstawowym doświadczeniem górskim. Oznakowanie żółtym paskiem jest czytelne na całej długości, choć w wyższych partiach warto mieć mapę offline jako zabezpieczenie.