Cegłów, PKP - Cegłów, PKP

Wegbeschreibung

Szlak Cegłów, PKP – Cegłów, PKP to niezwykła, 34-kilometrowa pętla trekkingowa o zerowym przewyższeniu, idealna dla miłośników długodystansowych wędrówek po płaskim, malowniczym terenie. Trasa o średnim stopniu trudności wiedzie przez urozmaicone krajobrazy wschodniego Mazowsza, łącząc w sobie elementy przyrodnicze, historyczne i kulturowe. Start i meta znajdują się przy stacji kolejowej w Cegłowie, co ułatwia dojazd i powrót. Szlak został zaprojektowany jako pętla, co oznacza, że nie musisz martwić się o transport powrotny – po pokonaniu całej trasy wrócisz do punktu wyjścia. Długość 34 km wymaga dobrej kondycji, ale brak przewyższeń sprawia, że jest dostępna dla osób o średniej sprawności fizycznej, które potrafią pokonać dystans w ciągu jednego dnia. Polecam zaplanować wędrówkę na około 7–9 godzin, uwzględniając przerwy na odpoczynek i podziwianie widoków. To doskonała propozycja na weekendowy wypad, łączący aktywność fizyczną z bliskością natury.

Trasa rozpoczyna się przy dworcu PKP w Cegłowie, skąd kierujemy się na południowy wschód, w stronę lasów i pól uprawnych. Pierwsze kilometry prowadzą wzdłuż lokalnych dróg gruntowych, które wiją się przez sielskie krajobrazy. Mijamy niewielkie zagajniki, gdzie można spotkać sarny i zające, a także przydrożne kapliczki, będące świadectwem lokalnej pobożności. Po około 5 km docieramy do rezerwatu przyrody „Cegłów”, który chroni unikalne zbiorowiska leśne i torfowiskowe. To kluczowy punkt trasy – warto zatrzymać się tu na dłuższy odpoczynek, by wsłuchać się w śpiew ptaków i poczuć wilgotny zapach mchu. Szlak jest dobrze oznakowany, ale w lesie należy uważać na korzenie i błoto, szczególnie po opadach deszczu.

Kolejny odcinek wiedzie przez otwarte tereny rolnicze, gdzie dominują pola pszenicy, rzepaku i kukurydzy. Widoki są tu rozległe, a horyzont przerywają jedynie pojedyncze drzewa i zabudowania gospodarcze. To idealne miejsce do podziwiania mazowieckiego krajobrazu, który mimo swojej monotonii ma w sobie niezwykły spokój i harmonię. W oddali widać wieże kościołów w okolicznych wsiach, które służą jako punkty orientacyjne. Na tym etapie szlak krzyżuje się z drogą wojewódzką nr 637, którą należy przekroczyć z dużą ostrożnością. Po drugiej stronie drogi wchodzimy w gęsty las sosnowy, który zapewnia przyjemny cień w upalne dni.

W połowie trasy, około 17. kilometra, docieramy do wsi Wola Kukalska, gdzie znajduje się zabytkowy, drewniany kościółek z XIX wieku. To doskonałe miejsce na dłuższy postój – można tu uzupełnić zapasy wody w sklepie spożywczym i skorzystać z ławki przy świątyni. Kościółek jest otoczony starymi lipami, które tworzą malowniczą aleję. Warto zwrócić uwagę na architekturę – prosta bryła, gontowy dach i dzwonnica to typowe cechy mazowieckiego budownictwa sakralnego. Po odpoczynku ruszamy dalej, kierując się na północny zachód, w stronę rzeki Świder. To jeden z najpiękniejszych fragmentów szlaku, gdzie woda tworzy liczne zakola, a brzegi porastają olchy i wierzby.

Przyroda na tym odcinku jest wyjątkowo bogata. Wzdłuż Świdra można spotkać czaple siwe, bobry i wydry, a w wodzie – pstrągi i lipienie. Szlak prowadzi ścieżką wzdłuż rzeki, która miejscami jest wąska i wymaga zachowania równowagi. Po około 3 km docieramy do mostu w miejscowości Kąty, gdzie można zrobić pamiątkowe zdjęcia. To również dobre miejsce na krótki odpoczynek i podziwianie spokojnie płynącej wody. Warto zabrać lornetkę, by obserwować ptaki – szczególnie wczesnym rankiem lub późnym popołudniem. Po przekroczeniu mostu szlak odbija w prawo, wchodząc w las mieszany, gdzie dominują dęby, graby i brzozy. W runie leśnym można znaleźć grzyby – podgrzybki, maślaki i kurki – ale zbieranie ich wymaga znajomości gatunków.

Ostatnie 10 km trasy to powrót do Cegłowa przez urokliwe wioski: Rudnik, Huta i Pustelnik. To typowo mazowieckie miejscowości, gdzie czas płynie wolniej, a mieszkańcy chętnie pozdrawiają wędrowców. W Rudniku warto zwrócić uwagę na stary młyn wodny, który obecnie pełni funkcję pensjonatu. W Hucie natomiast znajduje się kapliczka św. Jana Nepomucena, patrona mostów i wód, co jest nawiązaniem do pobliskiego Świdra. Szlak prowadzi głównie polnymi drogami, które wiosną i jesienią mogą być błotniste, dlatego polecam solidne, wodoodporne buty. W Pustelniku mijamy cmentarz parafialny z nagrobkami z XIX wieku – to miejsce skłania do refleksji nad historią regionu. Ostatnie kilometry to spacer przez las sosnowy, który stopniowo przerzedza się, ukazując zabudowania Cegłowa.

Pod względem trudności szlak oceniam jako średni. Głównym wyzwaniem jest długość – 34 km wymaga wytrzymałości, ale brak przewyższeń sprawia, że nie obciąża nadmiernie stawów i mięśni. Polecam wyruszyć wcześnie rano, około godziny 7:00, by uniknąć upału i mieć czas na spokojne pokonanie trasy. Koniecznie zabierz ze sobą mapę lub aplikację z GPS, ponieważ w lesie oznakowanie może być miejscami słabo widoczne. Warto też mieć przy sobie zapas wody – na trasie są tylko dwa punkty z możliwością uzupełnienia (w Woli Kukalskiej i w Kątach). Jeśli planujesz wędrówkę jesienią, załóż jasne ubranie – to okres polowań, a widoczność w lesie bywa ograniczona. Pamiętaj też o kremie z filtrem i nakryciu głowy latem, bo otwarte pola nie dają cienia.

Szlak Cegłów, PKP – Cegłów, PKP to prawdziwa perełka dla miłośników pieszych wędrówek, którzy cenią sobie spokój, przyrodę i autentyczny wiejski krajobraz. To nie tylko trening fizyczny, ale także podróż w głąb mazowieckiej tradycji i dziedzictwa. Polecam go zarówno doświadczonym turystom, jak i początkującym, którzy chcą sprawdzić swoje siły na dłuższym dystansie. Zerowe przewyższenie sprawia, że jest to trasa przyjazna dla rodzin z dziećmi (pod warunkiem, że dzieci są przyzwyczajone do długiego marszu) oraz dla osób wracających do formy po kontuzjach. Każdy kilometr oferuje coś nowego – od leśnych ostępów, przez otwarte pola, po urokliwe wsie. Jeśli szukasz weekendowej ucieczki od miejskiego zgiełku, ten szlak spełni Twoje oczekiwania. A na koniec dnia, po powrocie do Cegłowa, możesz nagrodzić się obiadem w lokalnej restauracji lub kawą na dworcowym peronie, obserwując zachód słońca nad torami. To właśnie te proste przyjemności czynią tę trasę tak wyjątkową.