Camino Jacobeo Castellano-Aragonés: Gallur-Borja

description route

Camino Jacobeo Castellano-Aragonés: Gallur – Borja to jeden z najbardziej malowniczych i historycznie nasyconych odcinków szlaku pielgrzymkowego prowadzącego do Santiago de Compostela. Trasa o długości 26,20 km wiedzie przez płaskie, urodzajne tereny doliny rzeki Ebro, w regionie Aragonii, na pograniczu historycznych krain Kastylia i Aragonia. Mimo że przewyższenie wynosi zaledwie 0 metrów, wędrówka ta nie jest spacerem po parku – wymaga dobrej kondycji ze względu na długość i monotonność krajobrazu. Stopień trudności oceniam jako średni, głównie ze względu na dystans i brak naturalnego cienia na otwartych polach.

Wyruszając z Gallur, małego miasteczka słynącego z uprawy szparagów i winorośli, od razu wkraczamy w sielski krajobraz pól uprawnych. Szlak prowadzi głównie polnymi drogami i ścieżkami wzdłuż kanałów irygacyjnych, które są krwioobiegiem tutejszego rolnictwa. Pierwsze kilometry to mozolne marsze wśród łanów zbóż i winnic, gdzie w oddali majaczą sylwetki odległych wzgórz. Co jakiś czas mijamy opuszczone zabudowania rolnicze, które świadczą o dawnym bogactwie tych ziem. Warto zwrócić uwagę na charakterystyczne „masías” – tradycyjne aragońskie gospodarstwa, często zbudowane z lokalnego kamienia.

Po około 8 kilometrach docieramy do Magallón, niewielkiej wioski, która jest idealnym miejscem na krótki odpoczynek. To tutaj można uzupełnić zapasy wody i skosztować lokalnych przysmaków, takich jak „ternasco” (pieczona jagnięcina) czy sery owcze. Magallón słynie również z barokowego kościoła św. Wawrzyńca, którego wieża widoczna jest z daleka. Po opuszczeniu wioski szlak ponownie prowadzi przez otwarte pola, tym razem z widokiem na pasmo górskie Sierra de Moncayo, które majestatycznie wznosi się na horyzoncie. To jeden z najpiękniejszych momentów trasy – kontrast między płaską, zieloną równiną a surowymi, skalistymi szczytami jest zapierający dech w piersiach.

Przyroda na tym odcinku jest typowa dla śródziemnomorskiego stepu. Dominują tu sucholubne zioła, takie jak tymianek, rozmaryn i lawenda, które w upalne dni wydzielają intensywny aromat. Wiosną pola pokrywają się dywanem maków i chabrów, a latem dochodzi do głosu palące słońce. Niestety, na szlaku jest bardzo mało naturalnego cienia – jedyne drzewa to nieliczne topole rosnące wzdłuż kanałów. Dlatego absolutnie niezbędne jest zabranie kapelusza z szerokim rondem, okularów przeciwsłonecznych i co najmniej 2 litrów wody na osobę. W upalne dni polecam startować o świcie, aby uniknąć największego żaru.

Około 18. kilometra mijamy ruiny średniowiecznej strażnicy – Torre de los Moros, która niegdyś strzegła szlaku handlowego między Saragossą a Tarazoną. To doskonałe miejsce na dłuższy postój i zrobienie zdjęć. Wokół wieży często można spotkać sokoły wędrowne i myszołowy, które krążą w poszukiwaniu zdobyczy. Dla ornitologów amatorów ten odcinek to prawdziwy raj – oprócz ptaków drapieżnych, w zaroślach przemykają króliki europejskie i zające, a w kanałach żerują czaple siwe.

Ostatnie 5 kilometrów to już bezpośrednie podejście do Borja. Miasto to, położone na wzgórzu, jest znane przede wszystkim z sanktuarium Matki Bożej z Misericordii oraz z kontrowersyjnej, odrestaurowanej fresku „Ecce Homo”, który stał się światowym fenomenem. Wchodząc do Borja, warto odbić w lewo, aby zobaczyć pozostałości zamku Castillo de Borja – z jego murów rozciąga się panorama na całą dolinę Ebro i szlak, który właśnie przebyliśmy. To satysfakcjonujący finał długiego marszu.

Praktyczne porady: Szlak jest dobrze oznakowany żółtymi strzałkami i muszlami św. Jakuba, ale w gęstej mgle lub przy słabej widoczności łatwo zabłądzić, dlatego polecam mapę offline w telefonie. W Borja znajduje się kilka albergue (schronisk pielgrzymkowych) oraz pensjonatów, ale w sezonie letnim warto rezerwować nocleg z wyprzedzeniem. Pamiętaj, że to odcinek o długości ponad 26 km, więc zaplanuj odpowiednie tempo – średnio 4-5 km/h z przerwami. Buty muszą być wygodne i przewiewne, ponieważ na płaskim terenie łatwo o otarcia i pęcherze. Polecam również lekkie kije trekkingowe, które odciążą stawy podczas monotonnego marszu po twardej, polnej drodze.