Le Plateau de Tauves

description route

Le Plateau de Tauves to niezwykle malowniczy, a zarazem wymagający szlak trekkingowy o długości 6 kilometrów, położony w sercu francuskiego regionu Owernia. Mimo że przewyższenie wynosi 0 metrów, trasa ta nie należy do łatwych – jej stopień trudności określam jako średni. Wynika to przede wszystkim z urozmaiconego podłoża, które obejmuje zarówno strome, kamieniste fragmenty, jak i błotniste odcinki po deszczu. Szlak wiedzie przez typowy dla Owernii krajobraz wulkaniczny, oferując wędrówkę po płaskowyżu usianym pozostałościami dawnych erupcji. To doskonała propozycja dla osób poszukujących kontaktu z dziką przyrodą, bez konieczności pokonywania dużych różnic wysokości, ale z wymagającym technicznie terenem.

Trasa rozpoczyna się w malowniczej wiosce Tauves, skąd kierujemy się na południowy zachód, w stronę rozległych łąk i pastwisk. Początkowy odcinek wiedzie przez łagodne, trawiaste zbocza, które szybko ustępują miejsca bardziej skalistemu podłożu. Już po pierwszym kilometrze wkraczamy w strefę lasów mieszanych, gdzie dominują buki, dęby oraz sosny. To właśnie tutaj napotykamy pierwsze charakterystyczne punkty – pozostałości dawnych murów suchych, które niegdyś wyznaczały granice pól uprawnych. Warto zatrzymać się na chwilę, by podziwiać widok na dolinę rzeki Dordogne, która wije się w oddali, tworząc malownicze meandry.

W miarę postępu wędrówki teren staje się coraz bardziej otwarty, a przed nami rozpościera się płaskowyż Tauves – rozległa, niemal płaska równina, porośnięta niską roślinnością stepową. To właśnie tutaj znajduje się jeden z najciekawszych punktów szlaku: La Roche Percée, naturalny łuk skalny wyrzeźbiony przez wiatr i deszcz w tutejszym bazalcie. To doskonałe miejsce na krótki odpoczynek i zrobienie pamiątkowych zdjęć. Wokół skały często można spotkać sokoły wędrowne oraz kraski – ptaki charakterystyczne dla tego regionu. W sezonie wiosennym łąki pokrywają się dywanem dzikich orchidei, co czyni ten fragment trasy szczególnie malowniczym.

Kolejny odcinek szlaku wiedzie przez rezerwat przyrody Val de Tauves, gdzie ochrona obejmuje unikatowe formacje wulkaniczne oraz rzadkie gatunki flory i fauny. To tutaj napotykamy pozostałości lawy w postaci czarnych, porowatych skał, które kontrastują z zielenią otaczającej roślinności. Warto zwrócić uwagę na mech torfowiec oraz rosiczkę okrągłolistną – rośliny owadożerne, które doskonale adaptowały się do ubogiego w składniki odżywcze podłoża. Na tym odcinku należy zachować szczególną ostrożność, gdyż ścieżka staje się wąska i miejscami błotnista, zwłaszcza po opadach deszczu.

Po około 3 kilometrach docieramy do punktu widokowego Belvédère du Puy de Tauves, skąd rozpościera się panorama na cały płaskowyż oraz pobliskie wzniesienia wulkaniczne, takie jak Puy de Sancy i Puy Mary. To idealne miejsce na dłuższy postój – można tu rozłożyć koc piknikowy i podziwiać widoki, a przy odrobinie szczęścia dostrzec sarny lub dziki przemykające między skałami. Z tego punktu szlak skręca na północny wschód, prowadząc wzdłuż krawędzi płaskowyżu, skąd rozpościera się widok na głębokie wąwozy i doliny.

Ostatnie 2 kilometry trasy to powrót w kierunku wioski Tauves, ale tym razem przez obszar łąk górskich i pastwisk. To właśnie tutaj można spotkać charakterystyczne dla Owernii krowy rasy Salers – o złocistym umaszczeniu i długich, zakrzywionych rogach. Zwierzęta te są łagodne, ale należy zachować dystans, szczególnie w okresie wycielenia. Szlak na tym odcinku jest dobrze oznakowany, ale miejscami może być śliski ze względu na trawiaste podłoże. Warto również zwrócić uwagę na dzikie maliny i jeżyny, które obficie rosną wzdłuż ścieżki – to doskonała przekąska podczas wędrówki.

Pod względem przyrodniczym Le Plateau de Tauves to prawdziwy raj dla miłośników botaniki i ornitologii. Oprócz wspomnianych wcześniej gatunków, na szlaku można spotkać dzwonki alpejskie, goryczki oraz szarotki – te ostatnie są pod ścisłą ochroną. Wśród ptaków warto wymienić puchacza, drozda obrożnego oraz pliszkę górską. W okresie letnim łąki tętnią życiem motyli, w tym modraszka alkona i rusałki pawika. Dla fotografów przyrody to miejsce stanowi nie lada gratkę, zwłaszcza o poranku, gdy mgła unosi się nad płaskowyżem, tworząc niezwykły nastrój.

Praktyczne porady dla turystów: Mimo że szlak ma tylko 6 kilometrów, zalecam przeznaczenie na niego około 3-4 godzin z uwzględnieniem postojów. Obuwie musi być trekkingowe z wysoką cholewką – ze względu na kamieniste i błotniste odcinki. Koniecznie zabierzcie mapę lub aplikację GPS, ponieważ oznakowanie szlaku miejscami jest słabo widoczne. Woda i prowiant to podstawa – na trasie nie ma źródeł ani schronisk. Najlepszym okresem na wędrówkę jest maj–wrzesień, gdy warunki pogodowe są najbardziej stabilne. Unikajcie wędrówki po obfitych opadach deszczu, gdyż szlak staje się bardzo śliski i niebezpieczny. Pamiętajcie też o ochronie przeciwsłonecznej – płaskowyż jest silnie nasłoneczniony, a wiatr może potęgować uczucie chłodu. Szlak jest dostępny dla psów, ale prowadźcie je na smyczy ze względu na obecność dzikich zwierząt i bydła. Podsumowując, Le Plateau de Tauves to wymagająca, ale niezwykle satysfakcjonująca trasa, która nagrodzi was niezapomnianymi widokami i bliskością nieskażonej przyrody Owernii.