SPHC, étape 23

description route

SPHC, étape 23 to jeden z najbardziej niezwykłych odcinków legendarnego szlaku pieszego Sentier de la Pierre Haute et du Cézallier, który wiedzie przez serce francuskiego Masywu Centralnego. Ten konkretny etap, liczący 15,37 km i charakteryzujący się zerowym przewyższeniem, jest prawdziwą gratką dla miłośników wędrówek o umiarkowanym tempie, pozwalających w pełni chłonąć krajobraz. Trasa o średnim stopniu trudności nie wymaga ekstremalnej kondycji, ale ze względu na długość i ekspozycję na otwartą przestrzeń, wymaga dobrego przygotowania i odpowiedniego ekwipunku. To etap, który udowadnia, że trekking nie musi oznaczać ciągłego pokonywania wzniesień, by dostarczyć niezapomnianych wrażeń.

Wędrówkę rozpoczynamy w malowniczej wiosce, której nazwa często ginie w przewodnikach, ale dla wtajemniczonych stanowi bramę do krainy wulkanicznych płaskowyżów. Od samego startu otacza nas charakterystyczny krajobraz Cézallier – rozległe, pofałdowane łąki poprzecinane suchymi kamiennymi murkami, które od wieków wyznaczają granice pastwisk. Szlak wiedzie głównie po utwardzonych drogach gruntowych i ścieżkach, które wiją się przez teren niemal pozbawiony drzew. To właśnie ta otwartość przestrzeni jest cechą dominującą – horyzont wydaje się nie mieć końca, a nad głową rozpościera się ogromne, często zmienne niebo Owernii.

Mimo że mapa wskazuje 0 m przewyższenia, nie oznacza to, że teren jest płaski jak stół. Cézallier to kraina łagodnych, ale nieustannych falowań terenu – wzniesień i obniżeń, które w skali całego dnia sumują się do odczuwalnego wysiłku. Trasa jest idealnie poprowadzona wzdłuż grzbietów i dolin, co minimalizuje ostre podjazdy, ale wymaga ciągłej uwagi przy zmianach nachylenia. To doskonały test dla techniki marszu i zarządzania energią, szczególnie gdy słońce operuje z pełną mocą, a wiatr, który tutaj często wieje, potrafi utrudnić utrzymanie równowagi.

Jednym z najciekawszych punktów na trasie jest przysiółek o nazwie Le Clos, gdzie można zobaczyć tradycyjne owerniackie gospodarstwo z dachem krytym łupkiem. To miejsce idealne na krótki postój i uzupełnienie zapasów wody. Dalej, w okolicy Fontaine de la Reine, natkniemy się na naturalne źródło, którego krystalicznie czysta woda jest bezpieczna do picia (choć zawsze zalecamy posiadanie własnego zapasu). W tym rejonie warto też zwrócić uwagę na pozostałości dawnych szlaków handlowych – kamienne drogi, którymi niegdyś transportowano sól i wełnę między dolinami.

Przyroda na tym odcinku jest wyjątkowo bogata. Wiosną i wczesnym latem łąki pokrywają się dywanami fioletowych goryczek, żółtych jaskrów i białych zawilców. To raj dla botaników i fotografów. Wśród traw często można dostrzec sarny i jelenie, a nad głową krążą myszołowy i pustułki. Jeśli będziemy mieli szczęście, usłyszymy charakterystyczny świst świstaka – choć te zwierzęta są tu rzadsze niż w Alpach, to w Cézallier również mają swoje kolonie. Wieczorem, przy odrobinie cierpliwości, można wypatrzeć latające nad łąkami nietoperze, które polują na owady.

Choć etap nie jest technicznie trudny, największym wyzwaniem jest psychiczna monotonia długiego marszu przez jednostajny krajobraz. Dlatego radzę co godzinę robić 5-minutowe przerwy, by rozprostować nogi i zmienić punkt obserwacji. Warto też zabrać aplikację z mapą offline, ponieważ w wielu miejscach zasięg komórkowy jest bardzo słaby. Buty powinny mieć usztywnioną podeszwę – choć nie ma stromych podejść, to kamieniste odcinki potrafią dać się we znaki. Obowiązkowo należy zabrać nakrycie głowy, krem z filtrem i 2-3 litry wody, bo na trasie nie ma wielu punktów z cieniem.

Pod koniec dnia, gdy słońce zaczyna chylić się ku zachodowi, szlak prowadzi nas do punktu widokowego na dolinę rzeki Alagnon. To idealne miejsce, by usiąść na chwilę i podsumować wędrówkę. Widok na wijącą się w dole rzekę, otoczoną zielonymi wzgórzami, jest nagrodą za cały dzień marszu. Stamtąd już tylko 2 km dzieli nas od mety – małej wioski, gdzie czeka na nas schronisko lub pole namiotowe. SPHC, étape 23 to dowód na to, że w górach nie trzeba zdobywać szczytów, by doświadczyć prawdziwej dzikości i piękna natury. To etap dla tych, którzy potrafią docenić subtelność krajobrazu i ciszę, która tu panuje.