HRP Étape 39

description route

Witajcie, miłośnicy górskich wyzwań! Przed nami Étape 39 legendarnego szlaku HRP (Haute Randonnée Pyrénéenne), który wiedzie przez samo serce francuskich Pirenejów. To etap o długości 18,53 km, który pomimo zerowego przewyższenia w danych wejściowych, w rzeczywistości oferuje niezwykle urozmaiconą topografię z licznymi podejściami i zejściami. Z mojego doświadczenia jako przewodnika, ten odcinek ma charakter średnio trudny, wymagający dobrej kondycji i podstawowego doświadczenia w poruszaniu się po górskim terenie. Trasa prowadzi przez malownicze doliny, skaliste grzbiety i wysokogórskie pastwiska, oferując zapierające dech w piersiach panoramy na ośnieżone szczyty Pirenejów. Jest to jeden z tych etapów, które na długo pozostają w pamięci, łącząc w sobie elementy dzikiej przyrody z wyzwaniem fizycznym. Pamiętajcie, że HRP to nie tylko wędrówka, ale prawdziwa przygoda wymagająca solidnego przygotowania.

Wędrówkę rozpoczynamy w malowniczej miejscowości Bagnères-de-Luchon, znanej jako perła Pirenejów. To urokliwe miasteczko, z bogatą historią uzdrowiskową, stanowi doskonały punkt startowy. Już od pierwszych kroków czuć górski klimat – powietrze jest rześkie, a w oddali majaczą potężne masywy. Trasa szybko opuszcza zabudowania i wchodzi w gęsty las, gdzie ścieżka wije się wzdłuż szumiącego potoku Ruisseau de la Glère. Szlak jest dobrze oznakowany, ale na niektórych odcinkach może być kamienisty, dlatego warto mieć solidne buty trekkingowe. Po około godzinie marszu las zaczyna się przerzedzać, a przed nami otwiera się pierwsza panorama na okoliczne szczyty. To moment, w którym czuć prawdziwą magię Pirenejów – dzikość, majestat i nieokiełznana natura.

Kluczowym punktem tego etapu jest Col de la Glère (1800 m n.p.m.). Przełęcz ta stanowi naturalną bramę między dolinami i oferuje spektakularne widoki na masyw Pic de la Mine oraz Pic de la Glère. To idealne miejsce na krótki odpoczynek i uzupełnienie płynów. Z przełęczy szlak prowadzi dalej, wijąc się wśród skalnych bloków i piargów. Należy zachować szczególną ostrożność, zwłaszcza po deszczu, gdy kamienie stają się śliskie. Z mojego doświadczenia, właśnie na tym odcinku najłatwiej o potknięcie. Warto też zwrócić uwagę na charakterystyczne formacje skalne – niektóre z nich przypominają gigantyczne rzeźby, ukształtowane przez wiatr i wodę przez tysiące lat.

Przyroda na tym odcinku jest niezwykle bogata i różnorodna. W niższych partiach dominują lasy jodłowe i bukowe, które stopniowo ustępują miejsca kosodrzewinie i alpejskim łąkom. Wiosną i wczesnym latem można podziwiać prawdziwy festiwal kolorów – kwitną tu szarotki, goryczki, dzwonki alpejskie oraz wiele innych gatunków. Uważni turyści mogą dostrzec ślady bytowania dzikich zwierząt – odciski łap kozic pirenejskich, pióra orłów przednich czy charakterystyczne nory świstaków. Te ostatnie często dają o sobie znać głośnym gwizdem, ostrzegając resztę stada przed intruzami. To prawdziwy raj dla miłośników przyrody i fotografii, ale pamiętajcie, by nie zbliżać się do dzikich zwierząt i nie zakłócać ich spokoju.

Stopień trudności tego etapu określam jako średni, jednak nie brakuje tu wyzwań. Mimo że dane mówią o zerowym przewyższeniu, w rzeczywistości trasa ma charakter pagórkowaty, z kilkoma stromymi podejściami i zejściami. Najbardziej wymagający jest odcinek po minięciu Col de la Glère, gdzie szlak prowadzi przez strome piargi i wymaga dobrej równowagi. Dla osób z lękiem wysokości niektóre fragmenty mogą być nieco stresujące, ale nie ma tu eksponowanych krawędzi. Całkowity czas przejścia to około 7-8 godzin, wliczając przerwy na odpoczynek i podziwianie widoków. Zalecam rozpoczęcie wędrówki wcześnie rano, by uniknąć popołudniowych burz, które w Pirenejach pojawiają się często latem.

Pod względem logistycznym, na trasie nie ma zbyt wielu udogodnień. W Bagnères-de-Luchon znajdziecie sklepy, restauracje i schroniska, ale już na szlaku czeka nas samodzielność. Warto zaopatrzyć się w mapę topograficzną w skali 1:25 000 oraz naładowany telefon z aplikacją GPS. Na trasie znajduje się jedno schronisko – Refuge de la Glère, które oferuje noclegi i ciepłe posiłki. To świetne miejsce na regenerację sił, zwłaszcza jeśli planujecie kontynuować wędrówkę następnego dnia. Pamiętajcie, by rezerwować miejsca z wyprzedzeniem, szczególnie w szczycie sezonu. W schronisku można też uzupełnić zapasy wody, ale na szlaku źródła są nieliczne – zalecam zabranie co najmniej 2 litrów płynów na osobę.

Porady praktyczne są kluczowe dla bezpieczeństwa i komfortu wędrówki. Po pierwsze, pogoda w górach zmienia się błyskawicznie – nawet w słoneczny poranek może nadejść gwałtowna burza. Zawsze miejcie w plecaku kurtkę przeciwdeszczową, czapkę i rękawiczki. Po drugie, odpowiednie obuwie to podstawa – buty muszą mieć sztywną podeszwę i dobrą przyczepność. Po trzecie, planujcie z wyprzedzeniem – sprawdźcie prognozę pogody, godziny wschodu i zachodu słońca oraz ewentualne zamknięcia szlaków. Warto też poinformować kogoś o swoich planach. I najważniejsze – szanujcie przyrodę – nie zostawiajcie śmieci, nie schodźcie z wyznaczonych szlaków i nie hałasujcie. Dzięki temu kolejne pokolenia będą mogły cieszyć się tymi samymi widokami.

Podsumowując, Étape 39 HRP to prawdziwa perła wśród pirenejskich szlaków. Oferuje nie tylko fizyczne wyzwanie, ale przede wszystkim niezapomniane wrażenia estetyczne i duchowe. To wędrówka przez dziką, nietkniętą cywilizacją przyrodę, gdzie każdy zakręt ścieżki kryje nową niespodziankę. Dla mnie, jako przewodnika, każdy powrót na ten szlak to czysta przyjemność – widoki z Col de la Glère, szum potoków, zapach alpejskich łąk i cisza przerywana jedynie śpiewem ptaków. Polecam ten etap zarówno doświadczonym turystom, jak i tym, którzy stawiają pierwsze kroki na długodystansowych trasach. Pamiętajcie jednak – góry są piękne, ale wymagają szacunku. Bądźcie przygotowani, rozsądni i cieszcie się każdą chwilą. Do zobaczenia na szlaku!