Via Normanna - Tappa 21bis

description route

Via Normanna - Tappa 21bis to fascynujący, 14-kilometrowy odcinek jednego z najbardziej malowniczych długodystansowych szlaków pieszych w południowych Włoszech. Trasa ta, o zerowym przewyższeniu, wiedzie przez płaskie, ale niezwykle urozmaicone tereny Kalabrii, oferując wędrowcom niezapomniane wrażenia i głęboki kontakt z naturą. Jest to etap o średnim stopniu trudności, głównie ze względu na długość i konieczność dobrego przygotowania kondycyjnego, choć brak stromych podejść sprawia, że jest dostępny dla osób o przeciętnej sprawności fizycznej. Szlak ten jest idealny dla tych, którzy pragną oderwać się od zgiełku cywilizacji i zanurzyć w sielankowym krajobrazie rolniczym, poprzecinanym historycznymi śladami obecności Normanów.

Trasa rozpoczyna się w malowniczej miejscowości Santa Severina, której majestatyczny zamek normański góruje nad okolicą. To właśnie od tego średniowiecznego grodu, wpisanego na listę najpiękniejszych wiosek Włoch, wyrusza się na południe. Szlak prowadzi przez wąskie uliczki starego miasta, a następnie schodzi w dół, w kierunku rozległych równin uprawnych. Już od pierwszych kroków czuć ducha historii, a widok na dolinę rzeki Neto zapowiada nadchodzące krajobrazy. Warto przed wyruszeniem zaopatrzyć się w wodę i prowiant, gdyż na trasie nie ma zbyt wielu punktów gastronomicznych.

Po opuszczeniu Santa Severina, trasa wiedzie przez gaje oliwne i sady cytrusowe, które są wizytówką tego regionu. Ścieżka jest szeroka i dobrze utrzymana, co ułatwia marsz. Wiosną i latem można podziwiać bujną roślinność śródziemnomorską, a w powietrzu unosi się aromat kwitnących drzew pomarańczowych i cytrynowych. To właśnie na tym odcinku, wśród pól uprawnych, natrafimy na pierwsze pozostałości po normańskich fortyfikacjach – kamienne mury i fundamenty dawnych strażnic, które niegdyś kontrolowały szlaki handlowe. Dla miłośników fotografii jest to prawdziwy raj, zwłaszcza o poranku, gdy słońce maluje krajobraz złotymi barwami.

Kolejnym charakterystycznym punktem jest przeprawa przez rzekę Neto, najdłuższą rzekę Kalabrii. W tym miejscu szlak prowadzi przez most, który w sezonie letnim może być suchy, ale po intensywnych deszczach woda płynie wartko. Należy zachować ostrożność, zwłaszcza jeśli poziom wody jest podwyższony. Okolice rzeki są niezwykle urokliwe – brzegi porastają wierzby i topole, a w wodzie można dostrzec pstrągi. To idealne miejsce na krótki odpoczynek i regenerację sił. Warto zabrać ze sobą lornetkę, by obserwować ptactwo wodne, które licznie tu występuje.

Po minięciu Neto, trasa skręca na zachód i prowadzi przez obszary podmokłe i łąki zalewowe. To unikalny ekosystem, w którym można spotkać rzadkie gatunki roślin, takie jak storczyki czy irysy. Ścieżka staje się nieco węższa i bardziej kamienista, co wymaga skupienia, ale nadal jest łatwa do pokonania. W oddali widać pasma górskie Sila i Aspromonte, które stanowią malownicze tło dla tej płaskiej wędrówki. To właśnie na tym odcinku można doświadczyć prawdziwej ciszy i spokoju, przerywanej jedynie śpiewem ptaków i szelestem traw.

Następnym punktem orientacyjnym jest mała wioska Rocca di Neto, położona na niewielkim wzniesieniu. Choć szlak nie wchodzi do samej miejscowości, to warto zrobić krótki objazd, by zobaczyć pozostałości normańskiego castrum. Wioska słynie z produkcji oliwy z oliwek, a lokalni mieszkańcy chętnie dzielą się swoimi produktami. To również doskonałe miejsce na uzupełnienie zapasów wody, jeśli to konieczne. Z Rocca di Neto rozciąga się widok na całą dolinę, a przy dobrej pogodzie widać nawet Morze Jońskie.

Ostatnie kilometry trasy wiodą przez gęste lasy dębowe i zarośla makii, które zapewniają przyjemny cień w upalne dni. Ścieżka jest tutaj bardziej kręta i momentami wąska, ale nadal dobrze oznakowana. To właśnie w tych lasach można natknąć się na dzikie zwierzęta, takie jak sarny, lisy czy dziki, dlatego warto zachować ciszę i uważność. W powietrzu unosi się zapach żywicy i dzikich ziół, co dodatkowo potęguje wrażenie obcowania z dziką przyrodą. To idealny moment, by zwolnić tempo i cieszyć się każdym krokiem.

Meta szlaku znajduje się w miejscowości Strongoli, kolejnym normańskim grodzie, który zachował swój średniowieczny charakter. Wejście do miasta wiedzie przez starą bramę, a wąskie uliczki prowadzą na główny plac, gdzie znajduje się kościół i pozostałości zamku. To satysfakcjonujące zakończenie etapu, które nagradza wędrowca widokiem na panoramę okolicy. Porady dla turystów: koniecznie zabierzcie ze sobą co najmniej 2 litry wody, krem z filtrem UV, nakrycie głowy oraz solidne buty trekkingowe. Szlak jest dobrze oznakowany, ale warto mieć mapę lub aplikację GPS. Najlepszy czas na przejście to wiosna i jesień, gdy temperatury są umiarkowane. Pamiętajcie, że to etap o średnim stopniu trudności – wymaga dobrej kondycji, ale nie jest wyczerpujący technicznie. Cieszcie się każdą chwilą tej niezwykłej podróży śladami Normanów!