Załom - Przelewice

description route

Szlak Załom – Przelewice to propozycja dla tych, którzy pragną doświadczyć prawdziwej, nieskrępowanej natury Pomorza Zachodniego, nie rezygnując przy tym z komfortu płaskiego, łatwego technicznie szlaku. Trasa o długości 8,67 km i zerowym przewyższeniu prowadzi przez malownicze tereny Puszczy Barlineckiej, oferując wędrówkę w cieniu starych buków i sosen, wśród śpiewu ptaków i szumu wiatru. To idealne miejsce na relaksujący spacer, rodzinny wypad z dziećmi czy trening nordic walking. Szlak jest oznaczony kolorem żółtym i charakteryzuje się średnim stopniem trudności, co w praktyce oznacza, że jest dostępny dla każdego, kto porusza się o własnych siłach – głównym wyzwaniem jest tu raczej długość niż technika, a brak przewyższeń sprawia, że trasa jest przyjemna nawet dla początkujących.

Początek szlaku znajduje się w miejscowości Załom, niewielkiej osadzie położonej w gminie Barlinek. To stąd ruszamy w głąb lasu, od razu zanurzając się w zieleni. Droga leśna, którą podążamy, jest szeroka i dobrze utrzymana, co ułatwia nawigację. Pierwsze kilometry prowadzą przez mieszany las, gdzie dominują sosny i brzozy, a w niższych partiach pojawiają się paprocie i mchy. Warto zwrócić uwagę na ślady bytowania dzikich zwierząt – często można natknąć się na tropy saren, dzików, a nawet jeleni. To doskonała okazja, by nauczyć się rozpoznawać ślady i odchody, co czyni wędrówkę jeszcze bardziej edukacyjną.

Po około 2 kilometrach szlak zaczyna wić się wśród pagórków morenowych, które są typowe dla tego regionu. Choć przewyższenie wynosi 0 m, trasa nie jest całkowicie płaska – delikatne wzniesienia i spadki urozmaicają marsz, nie stanowiąc jednak żadnego wyzwania kondycyjnego. To właśnie tutaj, w okolicach dawnego torfowiska, można dostrzec unikalne gatunki roślin, takie jak rosiczka okrągłolistna czy wełnianka pochwowata. W okresie wiosennym i letnim las wypełnia się zapachem konwalii i poziomków, które rosną dziko przy ścieżkach. Pamiętajmy jednak, aby nie zrywać roślin pod ochroną!

Kolejnym punktem charakterystycznym jest mostek na strumieniu, który przecina szlak w okolicy 4. kilometra. To miejsce idealne na krótki odpoczynek – szum wody i cień drzew tworzą niezwykle relaksującą atmosferę. Strumień jest czysty, a w jego nurcie można dostrzec małe rybki i raki. To także doskonały punkt do zrobienia zdjęć – kontrast między ciemną wodą a zielenią brzegów jest naprawdę malowniczy. Po przekroczeniu mostka szlak skręca w lewo i prowadzi przez bardziej otwarty teren, gdzie las ustępuje miejsca polanom i łąkom, porośniętym wysokimi trawami i kwiatami.

Przyroda na tym odcinku jest wyjątkowo bogata. W koronach drzew można usłyszeć śpiew wilgi, kosa i drozda, a w powietrzu często krążą myszołowy i jastrzębie. Jeśli będziemy mieli szczęście, dostrzeżemy także sowy – puszczyki lub sóweczki, które gniazdują w starych dziuplach. W runie leśnym, szczególnie w miejscach wilgotnych, rosną grzyby: borowiki, podgrzybki i kurki, co przyciąga grzybiarzy od późnego lata do jesieni. Należy jednak pamiętać, że zbieranie grzybów w tym rejonie jest dozwolone tylko na własny użytek, a niektóre gatunki są chronione.

Około 6. kilometra szlak wychodzi na otwartą przestrzeń, skąd roztacza się widok na pola uprawne i zabudowania wsi Przelewice. To moment, w którym czuć już bliskość celu, a jednocześnie można podziwiać panoramę okolicy. W oddali widać wieżę kościoła w Przelewicach, która stanowi doskonały punkt orientacyjny. Na tym odcinku warto zwrócić uwagę na stare, przydrożne krzyże i kapliczki, które są świadectwem lokalnej historii i tradycji. To także dobre miejsce, by zrobić ostatnie zdjęcia przed zakończeniem wędrówki.

Meta szlaku znajduje się w centrum Przelewic, niedaleko przystanku autobusowego i sklepu spożywczego. To urokliwa wieś z ciekawą architekturą – warto zobaczyć neogotycki kościół św. Józefa oraz zabytkowy park dworski. Dla zmęczonych wędrowców dostępne są ławki i stół piknikowy, gdzie można zjeść posiłek. Jeśli zostanie nam czasu, polecam odwiedzić pobliski rezerwat przyrody „Przelewice”, gdzie chronione są stare dęby i lipy. To doskonałe zwieńczenie dnia pełnego wrażeń.

Porady dla turystów: Trasa jest idealna na każdą porę roku, ale najlepiej prezentuje się wiosną i jesienią, gdy kolory są najbardziej intensywne. Zabierzcie ze sobą wodę – na szlaku nie ma źródeł ani punktów z wodą pitną. Obuwie powinno być wygodne, najlepiej trekkingowe z dobrą przyczepnością, choć w suchych warunkach wystarczą buty sportowe. Pamiętajcie o kremie z filtrem i nakryciu głowy latem, a zimą o ciepłej odzieży. Szlak nie jest wymagający, ale ze względu na długość (8,67 km) warto zaplanować około 2-3 godziny na spokojne przejście. Dla rodzin z małymi dziećmi polecam wózek terenowy, gdyż droga jest miejscami piaszczysta. I najważniejsze – szanujcie przyrodę, nie śmiećcie i nie hałasujcie, by nie płoszyć zwierząt. Miłej wędrówki!