Głuszyca Górna pętla MPK - Przełęcz pod Czarnochem

description route

Głuszyca Górna – Przełęcz pod Czarnochem: Perła Gór Suchych
To niepozorna, licząca zaledwie 2,31 km pętla, która w swojej zwięzłości kryje prawdziwy skarbiec przyrodniczych i historycznych niespodzianek. Startujemy w Głuszycy Górnej, malowniczej wsi położonej w sercu Gór Suchych, które są częścią Gór Kamiennych w Sudetach Środkowych. Trasa wiedzie przez urokliwe lasy mieszane, gdzie dominuje buk, świerk i jawor, a w runie spotkamy paprocie, borówki i mchy. Szlak o stopniu trudności średnim – choć przewyższenie wynosi 0 m, to podłoże jest nierówne, a w deszczowe dni śliskie. Polecam go zarówno rodzinom z dziećmi (przy odpowiednim przygotowaniu), jak i zapalonym piechurom szukającym krótkiego, ale intensywnego spaceru. Pamiętajcie o odpowiednim obuwiu – trekkingowym i z dobrą przyczepnością, bo korzenie i kamienie są tu wszechobecne.

Przebieg trasy: od wsi do leśnego zacisza
Rozpoczynamy przy przystanku MPK w Głuszycy Górnej. Idziemy początkowo asfaltową drogą w kierunku północno-wschodnim, mijając zabudowania jednorodzinne i stare, kamienne mury. Po około 300 metrach skręcamy w leśną dukt – to moment, gdy cywilizacja milknie, a przed nami otwiera się zielony tunel. Ścieżka prowadzi łagodnie w górę, ale bez gwałtownych podejść, co jest typowe dla tej pętli. Po 1 km dochodzimy do rozwidlenia – trzymamy się prawego szlaku, który wiedzie przez buczynę. Tu warto zwolnić, bo w sezonie wiosennym dno lasu pokrywa dywan zawilców i przylaszczek. Po kolejnych 800 metrach docieramy do punktu kulminacyjnego – Przełęczy pod Czarnochem, która jest naturalnym siodłem między wzniesieniami. To idealne miejsce na odpoczynek – ławka i wiata turystyczna czekają.

Charakterystyczne punkty: co zobaczymy po drodze?
Najważniejszym punktem jest oczywiście Przełęcz pod Czarnochem, skąd rozciąga się widok na masyw Czarnego Boru (stąd nazwa) oraz w stronę Głuszycy. W pogodny dzień dostrzeżemy stąd wieżę kościoła w Głuszycy i zarys Gór Sowich. Po drodze mijamy też stare, kamienne mury – pozostałości po dawnych polach uprawnych, które porzucono po II wojnie światowej. W lesie natkniemy się na kilka okazałych głazów narzutowych, które są świadectwem epoki lodowcowej. Dla miłośników historii: w okolicy znajdowały się niegdyś szyby górnicze (poszukiwania rud uranu w latach 40. i 50. XX wieku), ale dziś są one zasypane i bezpieczne. Warto mieć oczy szeroko otwarte – w runie leśnym można wypatrzeć chronione storczyki (np. kruszczyk szerokolistny).

Przyroda: bogactwo Gór Suchych
Góry Suche, mimo swojej nazwy, są domem dla niezwykle bogatej flory i fauny. Na trasie usłyszymy śpiew drozda, kosa i sikory, a przy odrobinie szczęścia – dzięcioła dużego. W koronach drzew często polują myszołowy i jastrzębie. W niższych partiach lasu spotkamy sarny i dziki (ostrożnie!). Jeśli chodzi o roślinność, to szczególnie w maju i czerwcu las eksploduje barwami – kwitną konwalie, bodziszki i dzwonki. W cieniu buków rosną paprocie, a na wilgotniejszych stanowiskach – mchy i wątrobowce. To raj dla fotografów przyrody i botaników-amatorów. Pamiętajcie, że wszystkie rośliny są chronione – nie zrywamy ich!

Porady praktyczne: jak się przygotować?
Choć trasa jest krótka, nie należy jej lekceważyć. Polecam zabrać ze sobą mapę turystyczną Gór Kamiennych (skala 1:25 000) oraz naładowany telefon z aplikacją ze śladami GPS. Woda to podstawa – minimum 1 litr na osobę, bo w lesie nie ma źródeł. W plecaku warto mieć też lekką kurtkę przeciwdeszczową (nawet w słońcu pogoda w górach bywa kapryśna) oraz przekąski – kanapki, orzechy, batony energetyczne. Na przełęczy nie ma sklepu, więc prowiant bierzemy z domu. Jeśli idziecie z psem – pamiętajcie o smyczy (ochrona przyrody) i workach na odchody. W sezonie letnim zabezpieczcie się kremem z filtrem i kapeluszem, a jesienią – latarką czołową, bo dzień szybko się kończy.

Dla kogo jest ta trasa? Ocena trudności
Szlak ma stopień trudności średni – głównie ze względu na nierówności terenu (korzenie, kamienie) i konieczność utrzymania równowagi. Nie ma stromych podejść, ale dłuższe odcinki po miękkim, leśnym podłożu mogą być męczące dla osób z problemami stawów. Dla rodzin z dziećmi w wieku 6-12 lat to świetna opcja – maluchy poradzą sobie, jeśli są przyzwyczajone do spacerów. Dla seniorów polecam z kijkami trekkingowymi. Całość zajmuje od 1 do 1,5 godziny (bez dłuższych postojów). To idealna trasa na popołudniowy wypad z miasta – Głuszyca leży zaledwie 15 km od Wałbrzycha i 30 km od Kłodzka.

Historia i ciekawostki: ślady przeszłości
Głuszyca Górna to dawna wieś tkaczy, której rozwój związany był z przemysłem lniarskim. W lesie, przez który przebiega szlak, znajdowały się tajne kompleksy III Rzeszy – sztolnie i podziemne fabryki (np. „Riese”). Choć trasa nie prowadzi bezpośrednio do tych obiektów, to w okolicy (kilka km dalej) można zwiedzić sztolnie w Osówce. Na przełęczy pod Czarnochem w XIX wieku stała drewniana kapliczka, której dziś już nie ma – pozostał tylko kamienny krzyż. Miejscowi wierzą, że jest to miejsce mocy, a w noc świętojańską można tu spotkać ogniki. To tylko legendy, ale dodają uroku tej krótkiej, ale magicznej pętli.

Podsumowanie: dlaczego warto?
Głuszyca Górna pętla MPK – Przełęcz pod Czarnochem to dowód na to, że nawet krótki szlak może dostarczyć niezapomnianych wrażeń. Łączy w sobie łatwy dostęp (komunikacja miejska), kontakt z dziką przyrodą i nutkę historii. To idealna propozycja dla tych, którzy chcą oderwać się od codzienności, ale nie mają czasu na wielogodzinną wędrówkę. Polecam ją na każdą porę roku – wiosną i latem zielono i kwitnąco, jesienią złoto i purpura, zimą cisza i śnieżne pejzaże (ale wtedy potrzebne raczki!). Pamiętajcie o zasadzie „Leave No Trace” – zabierzcie śmieci ze sobą. Do zobaczenia na szlaku!