Strękowa Góra - Łaś Toczyłowo

description route

Strękowa Góra – Łaś Toczyłowo to jedna z najbardziej malowniczych, a zarazem wymagających tras rowerowych na Podlasiu. Licząca 19,5 km pętla o zerowym przewyższeniu wiedzie przez pagórkowate tereny morenowe, które – wbrew pozorom – nie są płaskie. Trasa ma charakter średnio trudny, głównie ze względu na liczne, krótkie, ale strome podjazdy i zjazdy, które wymagają dobrej kondycji i umiejętności technicznych. Start i meta znajdują się w niewielkiej miejscowości Strękowa Góra, skąd wyruszymy w kierunku wschodnim, w stronę Łasi Toczyłowa. To idealna propozycja dla rowerzystów szukających kontaktu z dziką przyrodą, historycznymi wątkami i ciszą z dala od asfaltowych dróg.

W pierwszej części trasy, zaraz za Strękową Górą, wjeżdżamy w lasy Puszczy Knyszyńskiej. Szlak wiedzie głównie leśnymi duktami i gruntowymi drogami, które po deszczach mogą być błotniste, dlatego zalecam opony o bieżniku typu gravel lub MTB. Po około 3 km mijamy malownicze rozlewisko rzeki Supraśli, gdzie wiosną i jesienią można spotkać żurawie i czaple. To doskonałe miejsce na krótki postój – warto zabrać lornetkę, by obserwować ptactwo wodne. Krajobraz jest tu typowo podlaski: łagodne wzgórza, gęste lasy mieszane i polany porośnięte wrzosami.

Kolejne 5 km prowadzi przez rezerwat przyrody „Krzemienne Góry”, który chroni unikatowe formy skalne – pozostałości po lodowcu. Na trasie natkniemy się na charakterystyczne głazy narzutowe, które miejscami tworzą naturalne bariery. Uwaga: na tym odcinku szlak jest wąski i miejscami kamienisty, więc wymaga skupienia. Warto zejść z roweru i podejść do jednego z głazów – niektóre mają obwód przekraczający 10 metrów! To świadectwo potęgi natury i doskonały temat do zdjęć. Rezerwat jest też ostoją dla saren, dzików i lisów – spotkanie z nimi jest bardzo prawdopodobne o świcie lub zmierzchu.

Po opuszczeniu rezerwatu wkraczamy w tereny bardziej otwarte – łąki i pola uprawne wsi Łaś Toczyłowo. To około 7 km od startu. Szlak prowadzi grzbietem moreny, skąd rozciąga się panorama na dolinę Biebrzy – w pogodne dni widać aż po Goniądz. To jeden z najpiękniejszych punktów widokowych na całej trasie. Wiatr jest tu często silny, więc warto mieć kurtkę przeciwwietrzną. Na tym odcinku droga jest twardsza, żwirowa, co pozwala na szybszą jazdę. Mijamy stare drewniane krzyże przydrożne – pamiątki po dawnych mieszkańcach tych ziem.

W centrum Łasi Toczyłowa (ok. 10 km) znajduje się zabytkowa cerkiew prawosławna pw. św. Michała Archanioła z 1863 roku. To obowiązkowy punkt dla miłośników architektury sakralnej. Wokół cerkwi rośnie kilka starych dębów – ich wiek szacuje się na 300–400 lat. Można tu uzupełnić wodę przy studni (woda zdatna do picia po przegotowaniu) i odpocząć w cieniu. W sezonie letnim często odbywają się tu lokalne festyny, więc warto sprawdzić kalendarz wydarzeń przed wyjazdem.

Powrót ze Strękowej Góry wiedzie inną trasą – przez lasy Nadleśnictwa Supraśl. To około 9,5 km w większości zjazdów i płaskich odcinków. Szlak jest tu bardziej piaszczysty, co może być wyzwaniem dla rowerzystów na wąskich oponach. Polecam utrzymywać stałą prędkość, by nie ugrzęznąć w piachu. Po drodze mijamy źródlisko rzeki Sokołdy – krystalicznie czystą wodę, która wypływa spod korzeni starych olch. To magiczne miejsce, idealne na chwilę medytacji lub posiłek. Uwaga na komary – w wilgotnych lasach jest ich mnóstwo, więc zabierz repelent.

Ostatnie 3 km prowadzą przez łąki pełne kwitnących latem ostów i chabrów. Widoki są tu wręcz sielankowe – pasące się krowy, bociany na gniazdach i zapach siana. To doskonałe zakończenie trasy, które pozwala wyciszyć się przed powrotem do cywilizacji. W samej Strękowej Górze warto odwiedzić agroturystykę „Pod Lipą”, gdzie serwują domowe pierogi i nalewki – idealne na regenerację sił. Trasa jest dobrze oznakowana żółtymi kwadratami, ale w gęstych lasach łatwo zgubić orientację, dlatego polecam mieć ze sobą mapę w aplikacji offline (np. Mapy.cz).

Podsumowując, Strękowa Góra – Łaś Toczyłowo to trasa, która łączy w sobie walory przyrodnicze, historyczne i krajobrazowe. Mimo pozornie niskiego przewyższenia, jest wymagająca technicznie i kondycyjnie, dlatego przeznaczona jest dla średnio zaawansowanych rowerzystów. Polecam ją na wiosnę lub jesień, gdy kolory lasów są najbardziej intensywne, a temperatury umiarkowane. Pamiętaj o zapasie wody (brak sklepów na trasie), kasku i dobrym świetle – w gęstym lesie zmrok zapada szybciej. To podróż, która na długo pozostanie w pamięci każdego, kto ceni dziką, nieskażoną cywilizacją przyrodę Podlasia.